sábado 16/10/21
A opinión de
Marga do Val

Marga do Val

Escritora

Nós, na Gran Mazán

Todas as cidades e os lugares máis pequenos teñen un punto neurálxico; un punto nesa articulación de vértebras, do rueiro, da espiña...

Cos Bombeiros Voluntarios de Valença

Camiñamos por onde nunca foi Fronteira, imos na Cabalgata de Reis desde Valença e levamos no corpo a infancia que nos vive e nos alenta,...

Nós, Máis Alá

Comezamos a dicir que non hai tempo, que o ano xa voou, e perdemos a infancia. Cando observamos a rapazada correr para chegar á hora á...

Tía Beatriz, benquerida

Lembro as palabras da avoa Benedicta retratándose cun cesto de roupa na cabeza, un neno da man, outra criatura no colo e outra no seu...

A profe non sabe dicir que non sabe

“Mamá, Magus non vai volver máis á escola”. Con esta frase entrou o neno no coche, nin el nin os outros tres rapaces, nin as outras seis...

Querido e chorado Iván

No patio central o trato é o silencio entre nós. Contestades as preguntas dun exame, hai un espazo branco no papel e o medo a ese espazo...

Ezetaerre, compañeiros combatentes

Escríbovos con moita máis ilusión no futuro, na cabeza un retrouso cantado por vós; vén por un tendido de luz, por un fío vermello:...

Xela, benquerida:

“De certo, a vida ía en serio”. Si. Ennobélase nos poemas e os versos vívennos. Tamén Gil de Biedma e antes, para nos falar da seriedade...

Benquerido Soufian

E para quen vai a carta hoxe, profe? Moitas veces me fixeches esta pregunta, Soufi, con ese sorriso pícaro. Eu contestábache e despois...

Benquerida Ana, eurodeputada

Esta é a segunda carta que che escribo neste medio, as circunstancias felices obríganme. Para min es a noticia. Creo que en Galiza, este...

Benquerida Carme, amiga:

Esta non é a primeira carta que che escribo, gardas unha dos nos nosos tempos de mozas, cando a vida se non puña diante como un mar...

Carta para os pais dos machotes

Non atopo palabras formais para o inicio desta carta, unha maneira en como dirixirme, un encabezamento, nin tan sequera sei a quen me...

Seguras e libres

O día que a ía matar, Maca, saira o suficientemente segura da súa nova casa, un apartamento que alugara había uns quince días en Tui....

Unha casa de Nós

A casa está limpa, ventilada, é solleira. Non, a casa está asombrada entre grandes edificios, afogada entre o...

Lois Tobío, exemplo de diálogo

Teño o costume de lembrar datas, de celebrar aniversarios, brindar polas persoas queridas que se foron, evocar ás descoñecidas que me fixeron crecer, gozar coas que labraron co verso e a palabra e agradecer, sobre todo agradecer ás que axudaron a arrombar a casa común, en mans alleas e alleeiras.

Sermos Galiza, tres anos despois e sempre

Hai xa máis de tres anos que naceu o proxecto de Sermos Galiza, nun momento en que observabamos como o espolio atacaba vidas e ideas, pobo e identidade. A leis laborais convertéronse en cadeas, a sanidade pública entrou en coidados paliativos, o ensino veuse na obriga de saír fóra das aulas e explicar varios adxectivos: público, laico. 

A Esmorga

Non podo ver aínda o filme e desexos non me falta.  A novela é unha desas marabillas da escrita que vai medrando connosco. 

Novos datos para a biografía de Rosalía de Castro

Sempre me alegrou chegar á casa de Lois Tobío en Madrid e atopar entre os retratos da familia o de Rosalía de Castro, tiña as súas razóns, as mesmas que teño eu, as mesmas que teñen vostedes, xa que a autora de Cantares gallegos convértenos en fillas e fillos da súa tinta. 

Blanca

Tan connosco, querida amiga, como nos doe a túa ausencia, todas esas ausencias que te acompañan, con nomes e apelidos, con seres queridos que choran e reviven a dor con rabia de tanta vida segada. Quero berrar non só pola túa perda, berro e a este berro sei que se uniría o teu, para pedir xustiza até o remate, para esixir a verdade até a última das responsabilidades. Ti, querida amiga, sei que non queres que isto volva ocorrer, eu tampouco. O futuro viaxa tamén en tren, todos os días,  ten que ir seguro e arrolado, adormecido mentres discorre pola paisaxe da terra, unha locomotora de ferro, que só podía traer progreso. Así o queriamos, Angrois, ti e mais eu. 

Cen, por cen millóns de primaveras e máis alá

Cen é hoxe, quinta feira, 12 de xuño do 2014, só un número, xa un número. Mais foi un desexo, unha arela da que falamos en aldeas, vilas e cidades, queriamos que o galego volvese aos medios de comunicación envolto en papel. 

Eu tamén co mellor e máis ilusionante dos sorrisos

O futuro de Galiza, a nosa identidade como pobo, a súa visibilidade, a súa existencia, tamén dependen da súa presenza no Parlamento Europeo. Eu asegúrolles que moito máis do que se pensa. Cando o pobo galego faga súas as palabras de sermos célula de universalidade, sen pasarmos por Madrid, sen termos que pagar esa peaxe para chegarmos directamente a Europa, cando asuma a súa fondura, escribiremos outras páxinas, viviremos en galego e mellor, sen complexos.

Felicísima Rosa en non se sabe onde

Dicíanlle Felicitas e podería ter herdado o nome da súa avoa que atendía por Felicidade, iso foi hai tanto tempo que xa case non queda vivo ningunha persoa para lembralo. A memoria é un lenzo moi fino que esvaece nas mans, unhas veces, outras, pode morrer afogada no abandono da poeira e, moitas, voa imprecisa a non se sabe onde.

Stefanie Zweig e as outra memorias de África

Hai uns días, o 27 de abril, falecía en Frankfurt a escritora e xornalista Stefanie Zweig, o seu nome pode que no noso panorama cultural non nos diga moito.  De boas a primeiras, mesmo pode evocar o do autor das magníficas biografías de María Stuart ou Balzac, o autor que lle deu remate á súa vida en Petrópolis (Brasil), Stefan Zweig, por certo lembro agora a excepcional obra de teatro Unha hora na vida de Stefan Zweig coa que nos agasallou a Compañía Lagarta, Lagarta en 2011, mais non imos lembrar este escritor, nin o seu exilio, nin a súa autobiografía póstuma, con quen se adoita confundir á novelista coa mala escrita do seu nome, roubándolle esa vogal final, tamén marca de “xénero”, que dá o resultado de Stefanie.

Orgullo de pertencer a Implicadas

Van pasando os días mais o meu desagrado vai en aumento. Non atopo palabras para falar da dor que me produce engadir dous novos nomes, Andina Pereira de Brito e María José S.C., a esa lista que se nos chanta no corpo e no cerebro de vítimas de violencia de xénero.

Vida

Xa hai unhas cantas noites que Vida non dorme. Noites de sete meses e de non durmir porque o amor tira o sono aínda que nos faga soñar espertas. Esta noite é outra e o seu non durmir é outro. Vida lembra a súa vida, a vida que lle contaron, pouco é o que se debe lembrar cando só se teñen 16 anos. 

Desde Ortegal ao Miño e Máis alá: Nunca Máis

Contra a mentira! Estaredes aí berrando contra a mentira!  Contra a impunidade! Galiza toda, desde Ortegal ao Miño.... Galiza toda, a de fóra das fronteiras, a que ten as raíces aéreas nacidas nesa terra, estará (estaremos) a berrar! O noso berro repinica en todos os cumios do mundo e é universal:

Nunca Máis!

Madre non hai máis que ningunha

Esta é unha afirmación que acompaña o título El vacio de la maternidad (Icaria, 1995) de Victoria Sau, falecida hai uns días, o 6 de novembro. Esa dor e tristura, esa emoción que acompaña, ás veces, a mala nova da morte, por moito que sexa algo natural, esperado ou incluso desexado, partillábase estes dous últimos días na rede pola morte da autora feminista. 

Alegría nos cemiterios

Sinálame o almanaque no silencio do cemiterio que estou lonxe da alegría da infancia, subliña a ausencia desa alegría, lonxe de  noites cegas nas que rompían a gurgullar luciñas eléctricas máis eternas que se penduraban nos nichos nunha guerra contra as coitadas candeas que non resistían moito tempo, nin coma boias en cuncas con aceite.