domingo 18/04/21
A opinión de
Marga do Val
Marga do Val Escritora

Vida

Xa hai unhas cantas noites que Vida non dorme. Noites de sete meses e de non durmir porque o amor tira o sono aínda que nos faga soñar espertas. Esta noite é outra e o seu non durmir é outro. Vida lembra a súa vida, a vida que lle contaron, pouco é o que se debe lembrar cando só se teñen 16 anos. 

Desde Ortegal ao Miño e Máis alá: Nunca Máis

Contra a mentira! Estaredes aí berrando contra a mentira!  Contra a impunidade! Galiza toda, desde Ortegal ao Miño.... Galiza toda, a de fóra das fronteiras, a que ten as raíces aéreas nacidas nesa terra, estará (estaremos) a berrar! O noso berro repinica en todos os cumios do mundo e é universal:

Nunca Máis!

Madre non hai máis que ningunha

Esta é unha afirmación que acompaña o título El vacio de la maternidad (Icaria, 1995) de Victoria Sau, falecida hai uns días, o 6 de novembro. Esa dor e tristura, esa emoción que acompaña, ás veces, a mala nova da morte, por moito que sexa algo natural, esperado ou incluso desexado, partillábase estes dous últimos días na rede pola morte da autora feminista. 

Alegría nos cemiterios

Sinálame o almanaque no silencio do cemiterio que estou lonxe da alegría da infancia, subliña a ausencia desa alegría, lonxe de  noites cegas nas que rompían a gurgullar luciñas eléctricas máis eternas que se penduraban nos nichos nunha guerra contra as coitadas candeas que non resistían moito tempo, nin coma boias en cuncas con aceite.

No noventa aniversario do Seminario de Estudos Galegos

Hoxe hai noventa anos, o 12 de outubro de 1923,  que un grupo de mozos, estudantes da Universidade de Compostela, realizaron unha andaina desde Santiago de Compostela até a casa do Castro, parroquia de Ortoño, no concello de Ames da comarca da Maía, berce da familia paterna de Rosalía de Castro e onde pasara algún tempo de nena; con esta “peregrinación” simbólica e en homenaxe da escritora nacía o Seminario de Estudos Galegos. 

Claude Simon

Cando nos están a punto de revelar o novo Premio Nobel de Literatura, quero lembrarlles que hai  hoxe cen anos nacía en Madagascar o escritor francés Claude Simon, Premio Nobel de Literatura en 1985, un dos autores fundamentais do nouveau roman que fixo tremer o sistema literario francés e nos ofreceu unha verdadeira renovación literaria, con ondas expansivas que farían abanar a escrita en galego e darlle a crítica motivos para falar da Nova Narrativa Galega.

Chega o premio Nobel de Literatura. Nélida Piñon?

A semana próxima saberemos o nome da gañadora (?) do Premio Nobel de literatura 2013. Cando chegan estas datas sempre me pregunto se as persoas que forman parte da elección lograron gardar o segredo, se esas persoas que teñen as súas preferencias, que imaxino loitando por autores e autoras, matinado estratexias, incluso quen sabe, soportando “propostas”, manteñen a boca fechada nun proceso tan longo. Este ano disque houbo cento noventa e cinco candidaturas, hai corenta e oito nomes que se propoñen por primeira vez; en abril minguou a listaxe até quince ou vinte, para no mes de maio ficaren só cinco nomes. 

Otto Sander: A voz do anxo das lágrimas

O 12 de setembro deste ano na súa casa de Berlín morría de cancro con setenta e dous anos o actor alemán Otto Sander. Na última edición do semanario Die Zeit, podemos ler un breve texto, a xeito de poema, que o director de cine Wim Wenders enviou á redacción e que libremente lles  traduzo así:

Primeira carta á nai

O 31 de decembro de 2011 remataba o ano e Sermos Galiza confirmábase como un proxecto colectivo para ser unha voz precisa e necesaria, conseguiamos poñer unha empresa en marcha. Esa día, último do ano, a xente tende a facer balanzo e a pensar que  unhas horas despois as cousas poden mudar, desexámonos moita felicidade e pretendemos con esa data poñer remate a pesadelos e malos tempos.