mércores 03.06.2020
A opinión de
Marga do Val
Marga do Val Escritora

Fronteira

Afronteira dá a cara, con todos os seus múltiples significados, doe, manca e indigna. Desde que a palabra CoronaVirus se fixo corpo e...

Caer ao chan

Trátase de non caer ao chan, seino por propia e dura experiencia. Cando o sistema inmunolóxico dun corpo non se pode facer cargo de...

Detrás da máscara

A máscara vén para ficar. É unha moda imposta que converte os nosos territorios en espazos incógnitos para conquistarmos como o heroe ou...

Desde 1833

“Café desde 1833”, esta frase aínda debe figurar no vello toldo, se non rachou de todo, da fachada completamente arruinada do vello Café...

O ghuasap da parroquia

A miña parroquia chámase Mosende do concello do Porriño; limita coas parroquias de Chenlo, Pontellas, Ribadelouro (concello de Tui) e...

23 de abril, vidas e libros

Cada vida é un libro que se abre e se fecha. Celebro as vidas que se abren, como unha flor de loto; a páxina aberta de Susanas e de...

Aniversario

Fronte á esa parte da humanidade confinada, que conta arrogante nas estatísticas, lonxe daquela que non figura nin nos papeis, a vida...

Ana

Vexo a chuvia desde a fiestra e non hai un mes que descubrín as fiestras na miña casa. Antes non sabía nada da veciñanza, non o digo...

A dignidade, nas patacas

Abril fai o que quere, como di un dito alemán, en falando do tempo; que traía o sentidiño que marzo nos roubou. É tempo de mudarmos a...

Alfred, quérote moito

Alfred é maior e está nunha residencia para persoas maiores na Renania Palatinada en Alemaña, non lle damos unha aperta, nin un...

A escola lonxe da casa

Chegar á escola non era igual se se vivía na aldea ou na vila, as dificultades de moitas aldeas da montaña para que os nenos e nenas...

Sen medo

O mundo para, se nós paramos, aínda que sexa en domingo, se nós paramos, acaba o domingo. Pensaba isto deitada na cama, con dor de gorxa...

Entroidar

Entroidar é un verbo necesario para virarmos as cousas do revés, ocuparmos outros papeis e, con máscara ou non, brincarmos noutras...

The Miño River

De rapaza doíame especialmente que Galiza non tivese ríos. Na nómina en que trazabamos o discorrer das augas do país que nos asolagaba,...

A maternidade, na axenda política

“Teño que escribir unha biografía”, dixo o neno xa vai para un mes. Na súa cabeza ideou tres posibilidades: inventar un personaxe e...

Cabral, unha casa sen escudo

As casas contan a historia e non as sabemos oír. Hai lugares que merecen poemas, saíren ao escenario e seren terra, personaxe que...

Helena, Cándida, Ana e Icía

Hai imaxes que non nos deixan impasíbeis, a educación tamén nos aprende a interpretar o que se agacha na súa contorna, o que non se ve,...

Nós, na Gran Mazán

Todas as cidades e os lugares máis pequenos teñen un punto neurálxico; un punto nesa articulación de vértebras, do rueiro, da espiña...

Cos Bombeiros Voluntarios de Valença

Camiñamos por onde nunca foi Fronteira, imos na Cabalgata de Reis desde Valença e levamos no corpo a infancia que nos vive e nos alenta,...

Nós, Máis Alá

Comezamos a dicir que non hai tempo, que o ano xa voou, e perdemos a infancia. Cando observamos a rapazada correr para chegar á hora á...

Tía Beatriz, benquerida

Lembro as palabras da avoa Benedicta retratándose cun cesto de roupa na cabeza, un neno da man, outra criatura no colo e outra no seu...

A profe non sabe dicir que non sabe

“Mamá, Magus non vai volver máis á escola”. Con esta frase entrou o neno no coche, nin el nin os outros tres rapaces, nin as outras seis...

Querido e chorado Iván

No patio central o trato é o silencio entre nós. Contestades as preguntas dun exame, hai un espazo branco no papel e o medo a ese espazo...

Ezetaerre, compañeiros combatentes

Escríbovos con moita máis ilusión no futuro, na cabeza un retrouso cantado por vós; vén por un tendido de luz, por un fío vermello:...

Xela, benquerida:

“De certo, a vida ía en serio”. Si. Ennobélase nos poemas e os versos vívennos. Tamén Gil de Biedma e antes, para nos falar da seriedade...

Benquerido Soufian

E para quen vai a carta hoxe, profe? Moitas veces me fixeches esta pregunta, Soufi, con ese sorriso pícaro. Eu contestábache e despois...

Benquerida Carme, amiga:

Esta non é a primeira carta que che escribo, gardas unha dos nos nosos tempos de mozas, cando a vida se non puña diante como un mar...

Carta para os pais dos machotes

Non atopo palabras formais para o inicio desta carta, unha maneira en como dirixirme, un encabezamento, nin tan sequera sei a quen me...

Seguras e libres

O día que a ía matar, Maca, saira o suficientemente segura da súa nova casa, un apartamento que alugara había uns quince días en Tui....