mércores 12/08/20
A opinión de
Marga do Val
Marga do Val Escritora

Agosto (1)

Unhas miraban polas outras desde que colleran o tren en Guillarei, xa aí a casa pequena comezaba a posuílas e agrandábase nunha casa de...

A praia estaba deserta

Só a nai, o pai e dous nenos descendían polo camiño trazado para non atentar contra a duna. Hai uns anos acolleron na familia outra...

Somnolencia

s nenos fan un buraco na area, agardan que a auga entre e que desapareza; que no seu ir e vir a onda, volva encher o buraco. Outras...

Elas tamén contan

Unha imaxe para descansar, un labor que dá ánimo. Soñar coas vacacións, co verán, pensei en cortar herba. Que descanso! De pé, cunha...

Crearmos futuro

" Crearmos futuro" é convocar un pobo. Hai persoas que actúan pensando no futuro e outras que non. As pimeiras, obran e senten tendo...

Amor lapidado (3)

Loitamos para que o alumnado non quedase atrás. “Quedar atrás” subliñou algúns aspectos que pasan desapercibidos. Non se trata do...

Amor Lapidado (2)

Comezo co amor infinito da Tía Argentina de Mariví Villaverde, a mestra presa por cumprir co mandado da súa ética e se preocupar de que...

Amor lapidado (1)

Para Helena Pousa . O neno creceu e o mestre xeneroso permitiulle entrar na súa soidade. Todas, iso desexo, tivemos unha mestra, un...

A esperanza desestimada

O meu avó Feliciano do Xordo contoume moitas historias dos tempos de antes e unha non me sae da cabeza. Un home que dispuña da casa en...

Negra por elección

É Xela Arias quen titula este artigo, un verso que me abeira e nada inocente. Procúrenlle contido que as acolla e lean a autora que se...

Fronteira

Afronteira dá a cara, con todos os seus múltiples significados, doe, manca e indigna. Desde que a palabra CoronaVirus se fixo corpo e...

Caer ao chan

Trátase de non caer ao chan, seino por propia e dura experiencia. Cando o sistema inmunolóxico dun corpo non se pode facer cargo de...

Detrás da máscara

A máscara vén para ficar. É unha moda imposta que converte os nosos territorios en espazos incógnitos para conquistarmos como o heroe ou...

Desde 1833

“Café desde 1833”, esta frase aínda debe figurar no vello toldo, se non rachou de todo, da fachada completamente arruinada do vello Café...

O ghuasap da parroquia

A miña parroquia chámase Mosende do concello do Porriño; limita coas parroquias de Chenlo, Pontellas, Ribadelouro (concello de Tui) e...

23 de abril, vidas e libros

Cada vida é un libro que se abre e se fecha. Celebro as vidas que se abren, como unha flor de loto; a páxina aberta de Susanas e de...

Aniversario

Fronte á esa parte da humanidade confinada, que conta arrogante nas estatísticas, lonxe daquela que non figura nin nos papeis, a vida...

Ana

Vexo a chuvia desde a fiestra e non hai un mes que descubrín as fiestras na miña casa. Antes non sabía nada da veciñanza, non o digo...

A dignidade, nas patacas

Abril fai o que quere, como di un dito alemán, en falando do tempo; que traía o sentidiño que marzo nos roubou. É tempo de mudarmos a...

Alfred, quérote moito

Alfred é maior e está nunha residencia para persoas maiores na Renania Palatinada en Alemaña, non lle damos unha aperta, nin un...

A escola lonxe da casa

Chegar á escola non era igual se se vivía na aldea ou na vila, as dificultades de moitas aldeas da montaña para que os nenos e nenas...

Sen medo

O mundo para, se nós paramos, aínda que sexa en domingo, se nós paramos, acaba o domingo. Pensaba isto deitada na cama, con dor de gorxa...

Entroidar

Entroidar é un verbo necesario para virarmos as cousas do revés, ocuparmos outros papeis e, con máscara ou non, brincarmos noutras...

The Miño River

De rapaza doíame especialmente que Galiza non tivese ríos. Na nómina en que trazabamos o discorrer das augas do país que nos asolagaba,...

A maternidade, na axenda política

“Teño que escribir unha biografía”, dixo o neno xa vai para un mes. Na súa cabeza ideou tres posibilidades: inventar un personaxe e...

Cabral, unha casa sen escudo

As casas contan a historia e non as sabemos oír. Hai lugares que merecen poemas, saíren ao escenario e seren terra, personaxe que...

Helena, Cándida, Ana e Icía

Hai imaxes que non nos deixan impasíbeis, a educación tamén nos aprende a interpretar o que se agacha na súa contorna, o que non se ve,...

Nós, na Gran Mazán

Todas as cidades e os lugares máis pequenos teñen un punto neurálxico; un punto nesa articulación de vértebras, do rueiro, da espiña...

Cos Bombeiros Voluntarios de Valença

Camiñamos por onde nunca foi Fronteira, imos na Cabalgata de Reis desde Valença e levamos no corpo a infancia que nos vive e nos alenta,...