Contracultura

Meli López: "Síntome moi agradecida de que se recoñeza o labor realizado polo Cineclub Lumière"

Meli López, directora do Cineclub Lumière, fala do Premio do Festival Primavera de Cine que recolleu este domingo en Vigo, na gala de clausura do evento, e que premia o cineclub no ano en que fai tres décadas. López fala da evolución, tanto da estrutura interna do cineclub como da propia cidade de Vigo e do seu público, xa que, como di, “tamén hai que asumilo: muda o modo de consumir o audiovisual”.
A directora e programadora no Cineclub Lumière, Meli López, con Fran Estévez, un dos fundadores do cineclub. (Foto: Paula Cermeño)
photo_camera A directora e programadora no Cineclub Lumière, Meli López, con Fran Estévez, un dos fundadores do cineclub. (Foto: Paula Cermeño)

Como foi saber que o cineclub ía recibir o Premio Primavera de Cine?
Síntome súper agradecida de que recoñezan o noso labor, que leva moito traballo e vontade e está feito con poucos recursos. É moi agradábel ver que se nos ten en conta e sobre todo que isto pase cando facemos trinta anos.

Despois de tanto tempo, como evolucionou a organización?
No ano 2000 tratamos de profesionalizar a asociación porque hai que dedicarlle moitas horas e traballo. Nos inicios, levábase a cabo cun labor de voluntariado e claro, había diferentes criterios, era bastante complexo se querías levar un proxecto a bo porto e seguindo directrices concretas. Tamén fun presidenta un tempo, un cargo que agora ocupa Xoán Anleo. Ao mudar a organización creamos o cargo de directora e programadora, que é o que desempeño agora.

Nese momento eu tiña nas miñas mans toda a programación alternativa de cine da cidade: encargábame dos ciclos de cine que se facían nas institucións, en asociacións, mesmo no Colexio de Arquitectos. Foi un traballo moi interesante e grande. Despois todo iso foi esmorecendo a raíz de que se foran fechando e retirando recursos para este tipo de actividades. Agora o que mantemos son as proxeccións das segundas feiras e as colaboracións que van xurdindo, por exemplo coa Filmoteca Galega, co Agadic, coa Universidade de Vigo tamén.

A demanda do público tamén foi mudando co tempo.
En primeiro lugar a demanda debe vir das institucións, porque a iniciativa privada non colabora practicamente con iniciativas culturais.

É moi complexo conseguir recursos a través das entidades privadas para temas culturais e eu diría que no caso do cine aínda máis, porque non é algo masivo nin que teña moita repercusión para elas. Isto é o que consideran eles claro, eu penso que non é certo. Entón, as institucións van achegando o que consideran e a demanda tamén muda a través de plataformas audiovisuais como Netflix ou Filmin. 

A xente ve o cine a través do monitor da súa casa e iso resta moito público ás salas. Tamén hai que asumilo: muda o xeito de consumir o audiovisual, aínda que eu considero que o cine é unha experiencia social.

Cales son os plans de futuro?
En principio, mentres sigamos tendo demanda e a xente veña á sala, aínda que sexa pouca, a idea é manter a programación. Se a demanda vai mudando e a xente deixa de vir, non tería sentido o noso traballo. Ao final nós non somos produtores, os nosos títulos antes ou despois acaban estando neste tipo de plataformas. Quizais tamén temos un labor de difusión e de ordenación. Cando sentas diante do monitor e hai tanta oferta non é raro que non saibas por onde comezar. Nós o que facemos é difundir e dar visibilidade a determinados traballos e directoras ou directores pouco coñecidos, mais que son moi interesantes.

Persoalmente, eu sei de moita xente que non vén á sala pero si que segue o noso programa. A cuestión é como se lle dá valor a iso, porque internet neste momento é unha fiestra ao mundo. Quizais sería cuestión de que a xente soubese que detrás de todo iso hai un traballo e fose consciente de que hai que mantelo. 

A esa visibilidade tamén axudan este tipo de premios.
Dende logo, e agradécese moitísimo ese recoñecemento. Este é un labor de formiga, buscar moita documentación e paso a paso, e hai veces que non sabes se o estás facendo ben, se estás quedando illada ou se non estás a altura. 
Esas cuestións, pola miña parte, sempre están enriba da mesa. Mais cando chegan esas cousas e a xente segue renovando os carnés ano tras ano agradécese moito. Os nosos carnés teñen no reverso unhas caixas que imos selando e claro, cando chega alguén pedindo outro porque ese xa o encheron é un gusto.

comentarios