Antía Vázquez, vocalista e percusionista de Alana: "Que alguén se anime a falar en galego por nós é o mellor regalo que podemos recibir"

Logo de participar no Festival Internacional do Mundo Celta en Ortigueira ou de pisar o escenario do Festigal en Compostela, Alana, o trío que comparte Antía Vázquez, con quen conversamos, con Eloy Vidal e Pablo Castro, consolídase como unha das propostas máis frescas e singulares da música galega. Desde recollidas tradicionais até bases electrónicas, o grupo baséase na harmonía: a mesma que, segundo contan, deu nome ao proxecto. —Como viviron a experiencia de tocar en Compostela? Sempre é algo especial. Hai unha receptividade moi grande cara ao diferente, acepta músicas de estilos moi distintos, e desde enriba do escenario agradécese moitísimo. Ademais, para min hai moita xente coñecida no público, e iso fainos sentir na casa. —Como están a asumir un crecemento tan rápido como grupo e o apoio do público? Estamos moi agradecidos, porque ao final levamos moi pouco tempo e estamos vivindo algo moi grande. Cada vez hai máis xente que repite, que nos segue, que canta as cancións, e iso dá moitísima forza. Vés que algo estás facendo ben, que o proxecto conecta coa xente... iso dános moita enerxía para seguir adiante. —Como xorde Alana? Pablo e Eloy xa se coñecían, traballaban xuntos nunha empresa. E Eloy era o técnico de son de Pablo. Eu coñecín a Eloy nun momento no que el estaba buscando facer algo distinto, e propúxome facer unha canción xuntos. Logo eu ofrecinlle outra, "Liñares". A partir de aí foime engaiolando pouco a pouco para ir facendo máis cousas. Chegamos a un punto no que nos puxemos a falar da necesidade de facer un directo e viamos que precisabamos unha parte máis tradicional, como gaita e percusión. Eloy pensou en Pablo e presentoumo. E así comezou todo. "Nas recollidas, a melodía ten que ser interesante, pero o máis importante é o que nos transmite a persoa que canta" —Como reparten o traballo de composición no grupo? Cada quen aporta desde o que mellor sabe facer. Eu normalmente estou centrada nas recollidas: escoito, analizo, valoro cales poden encaixar co que facemos e levo as propostas. A partir de aí pomos en común as nosas ideas. Eu achego o meu punto de vista de como comporía esa peza, e despois Eloy encárgase de toda a parte de produción musical, que é un traballo moi grande. El constrúe a base sonora e logo entre todos imos completando. Eu estou centrada na voz, Pablo na percusión, e tratamos de centrarnos sobre todo no que nos fai sentir a propia recollida. Ese sentimento é o que nos marca o camiño. —A diversidade de procedencias musicais entre vostedes tres semella ser unha fortaleza. Pablo e mais eu vimos da música tradicional, de tocar en grupos e contextos populares. Eloy, en cambio, vén do mundo da música pop e moderna. O seu contacto co tradicional era como técnico de son, traballando nas foliadas. Pero os tres consumimos música moi diversa. Ao final facemos a música que nos gusta escoitar. —Cando escolle unha recollida, que é o que a atrapa desa peza? Depende moito. A melodía ten que ser interesante, pegadiza, pero o máis importante é o que nos transmite a persoa que canta. Hai veces que escollemos unha peza porque hai algo especial na maneira de interpretar. Por exemplo, a canción de “Delfina de Añobres”. Ela transmitía en cada momento o que quería conseguir, e iso captounos. Para cada quen pode ser distinto, pero tiña algo que nos impactou. —Hai temas polos que sintas un vencello emocional máis forte? Unha das primeiras que sacamos foi "Liñares", que ademais me acompaña desde nena. A nivel de composición pensamos que é dos mellores temas que temos. Logo está "Consuelo", unha muiñeira moi de subidón que funciona moitísimo en directo e que nos conecta moito co público. —Cantan en galego pero tamén en castelán. Como escolle as coplas para o seu proxecto? Para nós é fundamental a lingua. Falamos galego no día a día, vivimos e sentimos en galego, e parécenos importante transmitir iso a través da música. Evidentemente hai cantigas tradicionais en castelán que existen e que se cantaron, pero como grupo interésanos deixar claro que cantar en galego é tan válido e tan guai como facelo en calquera outro idioma. Se hai un neno ou unha nena que nos ve e se anima a falar galego grazas a nós, é dos mellores regalos que podemos recibir. Creo que é un dos piares de Alana. —Notan xa presión debido ao rápido crecemento do grupo? A presión pode vir de certas partes, pero non queremos asumila. Queremos facer as cousas como nós as sentimos. Pedimos opinión, escoitamos, pero ao final temos que facer o que cremos correcto. Non queremos perder o temón. Levamos un ano, e a veces parece que hai xente que espera de nós como se levásemos 50. "Crear comunidade é o máis valioso para nós; todo o que veña despois será benvido" —Tamén se definen por crear toda unha comunidade arredor do grupo. Encántanos colaborar. E non só a nivel musical, tamén co resto de xente que nos acompaña. A raíz do Festigal, de Ortigueira... comentabamos que que comunidade máis bonita estamos formando. Cando colaboras con xente coa que estás a gusto, creas algo que vai máis alá da música. Para nós iso é o máis valioso: crear comunidade, estar ben con quen compartes camiño. Todo o que veña nese sentido será sempre benvido. —Vostede tivera unha etapa longa e moi importante en Pan Sen Fron. Que lle deixou? Para min Pan Sen Fron foi importantísimo. Entrei con 11 anos e vivín moitísimas cousas grazas a eles. Axudoume a perderlle o medo ao escenario, a coller táboas. Foi como unha familia, a miña casa. Bótoo moitísimo en falta, sobre todo quedar para ensaiar, para desfrutar. Sigo tendo contacto con eles, intento ir ver algún concerto, e eles veñen verme a min. Non fecho as portas a volver cando poida. Fixemos no primeiro disco unha colaboración con Xurxo Fernándes e sempre que se poida, encantada de sumar con eles. Aportan algo incríbel a todo o que fan. Vivir da música, o soño de calquera artista e o camiño do trío Alana Vivir do sector musical non é doado, nin está ao alcance de todo o mundo. Ese é, porén, o obxectivo dos integrantes de Alana. Aínda que, polo de agora, a actividade do grupo non lles permite prescindir doutras fontes de ingresos, os tres teñen as súas vidas fondamente vencelladas á música. "Eloy é profesor de técnica vocal, Pablo ensina gaita e percusión e eu dou clases de canto e de pandeireta. Imos compaxinando como podemos", destaca Antía Vázquez. Tanto ela como os seus compañeiros coinciden e que xa están a vivir "cousas impresionantes" a través deste trío musical: "Xorden plans moi guais, estamos ilusionados, con ganas de facer nova música, de crear e de seguir desfrutando disto. Facémolo sen estrés, con calma, pero con moita paixón. Sentímonos moi afortunados".