O gaiteiro fachendoso

Non hai cousa máis emocionante para un afeccionado á música (ou a calquera outra cousa, vaia) que descubrir unha gran obra. E máis extraordinario resulta, polo menos para min, cando esa obra pertence ao pasado da túa cultura. Como pode ser que non a coñecese ata agora? Como pode ser que non a coñeza todo o mundo e non esteamos presumindo desta marabillosa creación humana? Ao mellor é iso, deberíamos reivindicar menos e presumir máis. Porque, desde logo, este é un álbum que dá gusto escoitar de principio a fin, e que lle toca na alma tanto a un de aquí coma a alguén de Tombuctú. Se NHU son os Pink Floyd galegos, Xorima son Jethro Tull. As doces melodías da frauta e outros instrumentos soprados que lle dan forma ao aire antes de rachar contra as percusións, tan familiares para un galego como un bo prato de caldo. Un piano atrevido ás veces e melancólico outras, mutando entre ser contrapunto ou cómplice dos ventos (cortesía do que logo fundaría Fía na Roca). Un baixo eléctrico e sintetizadores cos que o folk galego aterra directamente no século XX. E unha gaita simplemente espectacular, que conforma unha voz que pode ser poderosa e solemne ou festeira e divertida, segundo demande a peza. Por favor, se ata o debuxo da cuberta está incrible! Recomendo encarecidamente escoitar o álbum de principio a fin, non ten unha canción mala. De feito, percibo certa conceptualidade no álbum, como se contase unha historia. Unha épica costumista. Desde logo, préstase moito como banda sonora: podo imaxinar calquera tema do disco soando de fondo nunha fantasía cinematográfica ou nun videoxogo de rol. Pero se só escoitades un tema, que sexa “O Gaiteiro Avergoñado”, a canción que me descubriu este grupo. Unha viaxe en 3:40 que sintetiza a esencia do que é Xorima: un folk galego moderno sen medo a experimentar e que non só conserva, senón que expande e desenvolve ata a súa conclusión lóxica as características da nosa música tradicional, fiándoas dunha forma que ata parece sinxelo. Crédeme que non o é. Hai poucos traballos con ese núcleo de honestidade e reverencia polo xénero do que parten logrando ser á vez innovadores. Este disco é literalmente único, pois a banda non sacou ningún máis. Unha pena, por non dicir unha traxedia. Se queredes saber máis, hai un documental en internet. Pola miña parte, quedo con esta nota a pé de páxina na historia musical galega e co pensamento de que, nun universo paralelo, alguén está vendo un filme de fantasía galaica con esta banda sonora.