MJ Pérez: "Podes ser industria, mais tamén podes ser artesá, unha idea coa que me sinto identificada"

—'Perdín a memoria'? A canción empeza dicindo “Comecei a viaxe ás cegas”, e xurdiu literalmente nunha viaxe. Unha viaxe sempre implica deslocalizarte, seguir outras rutinas, mais tamén estar noutros ambientes e coñecer outras persoas que poden inspirarte e romperte os esquemas. Con todo, eu tamén estaba nunha viaxe interior. Esta viaxe iniciouse un día despois de que gañara o Premio Martín Códax. E, lonxe de estar contentísima, vinme súper abaixo. Todos os proxectos son cíclicos e aínda que gañes un premio importante para a túa carreira, este pode non encherte porque faltan outras cousas. A pesar de que 'Perdín a memoria' é unha canción de amor, non o é en exclusiva. É un tema inspirador e leva o amor por bandeira, mais tamén fala da liberación, de soltar lastre co pasado, de ver cousas que non che permiten camiñar en firme... Esta canción tamén ten moito de 'Barco á deriva', outro dos meus temas, que fala de non atopar o teu lugar. “A min o medo xa non me ameaza” é unha frase clave porque esta canción está moi ligada a unha etapa na que eu tiña medo de case todo, incluso dos meus propios sentimentos. Non quería aceptar a miña vulnerabilidade. E ese medo é un bloqueo tremendo que acaba explotando. Tamén introducín a figura de Santo Antonio como un toque costumista e unha referencia a Portugal, onde é coñecido como o santo dos namoríos. —Moitas veces cando acadas un logro non sentes o que pensabas que ías sentir. A palabra éxito está moi deturpada e maltratada. Tamén hai xente que o confunde co anhelo, grandeza ou ambición. Con conseguir cousas, como se fose un videoxogo. E a vida é outra cousa. Eu aprendín recentemente que a vida non era cumprir os meus plans e propósitos, senón surfear as cousas segundo che veñen para seguir na dirección na que vas. Iso é o éxito para min. —Esta é unha canción bastante internacional: escrita en galego e francés, producida en Portugal. O francés era unha teima miña. Quería aprendelo, aínda estou niso, e cando tes certas inquedanzas e ademais fas cancións, unes todo. Fíxome moita ilusión porque, aínda que son catro frases sinxelas, foron os primeiros versos en francés que metín nunha canción. E tiven moi bo feedback de xente de Francia, non necesito máis! Ademais, no disco que estou preparando vai haber unha canción en francés. Estou moi orgullosa porque pasei de estar moi frustrada pensando que nunca me ía aclarar con esta lingua a conseguir escribir un tema completo. Para min iso si que é o éxito. Ti podes ser industria, que está moi ben, mais tamén podes ser artesá, un concepto que comentaba Ugía Pedreira. Cada vez síntome máis identificada con esta idea. Vou lenta porque non podo ir a outro ritmo, e ao ser algo precario teño que complementalo con outros traballos para poder sosterme. —Isto é algo que se percibe no videoclip. Está gravado no antigo cine de Osebe. Diría que é a produción que deu máis traballo. Contamos con La Mapache para facer o vestiario, que ten tamén o seu protagonismo. Ademais traballei con Iago Vilarinho e Gustavo Dieste, con quen me encanta facer os videoclips; e con Suso Bello, para facer a corrección de cor, que é dos directores de fotografía máis importantes da Galiza. Estou moi orgullosa deste traballo.