Macarena García e Iria Bermúdez, autoras de 'Un porquiño polo San Martiño': "Escritora e ilustradora non sempre traballan xuntas, mais iso foi o que fixo funcionar o conto"

—Como xorde a historia de Un porquiño polo San Martiño? Macarena García: Queriamos contar unha historia arredor da Galiza, achegándonos ás tradicións. Neste caso concreto, ademais, falamos dunha práctica que se foi perdendo. Tampouco é a primeira vez que traballamos xuntas e xa tiñamos ganas de presentar un traballo noso a algún premio. Iria Bermúdez: As dúas somos profesoras e traballamos no mesmo colexio, e ademais xustamente estamos as dúas formándonos no tema da escrita. Eu, persoalmente, tamén vou dando os meus pasos no que respecta á ilustración. Por iso, sempre falabamos de presentarnos a algún certame de maneira conxunta, cun traballo realizado polas dúas. —O xurado puxo en valor o respecto e o coidado animal dun modo honesto e sensíbel. Como encaixa isto coa historia? M. G.: A historia xurdiu a raíz do refrán de "a todo porquiño lle chega o seu San Martiño" e coa intención de darlle a volta. Intentamos enfocalo sempre desde unha perspectiva infantil e procurando enfocar desde outro punto de vista o que supón a matanza do porco. Sempre desde a perspectiva do coidado e o bo trato cara aos animais. Era un tema que nos gustaba moito, porque ademais os animais de granxa son os que máis se achegan ás crianzas, cos que máis empatizan. O porco é un animal da nosa tradición e que ademais adoita facerlle graza á cativada. Era o ideal para poder utilizar o humor que buscabamos integrar na historia. I. B.: Queriamos fuxir do sentimentalismo e do vitimismo, e por iso tamén optamos por darlle esa perspectiva humorística. Ademais, tiñamos claro que tiña que estar presente tanto na escrita como na ilustración. M. G.: Tamén queriamos fuxir un pouco da cuestión didáctica e de intentar que todo teña unha aprendizaxe. Queriamos que este conto fose unha maneira de pasalo ben lendo. I. B.: Exacto, que poidas aprender cousas, mais que non fose un conto só enfocado a iso. —Como foi o proceso de traballo para este libro? M. G.: As dúas achegamos ideas para todo, tanto no que se refire á escrita como ás ilustracións. Eu presenteille o texto a Iria e ela foi dando opinións, sobre todo en relación a cousas que cría que podían funcionar na ilustración e cousas que non. E na ilustración o mesmo. Eu, por exemplo, empeñeime na cociña de ferro que sae na portada, porque é moi nosa, moi da aldea. A min lémbrame á miña infancia. Foi un traballo completamente de dúas. I. B.: Na escola de escrita na que estamos, aprendemos que moitas veces tanto a ilustradora como a escritora traballan por separado, sen meterse na parte da outra persoa. No noso caso non queriamos que fose así. Eu quería que Macarena formase parte das ilustracións e que me comentase que precisaba no conto e que lle gustaba. Do mesmo modo, eu ía dando suxestións para o texto. Creo que esta forma de traballo foi o que fixo funcionar o conto. Outra cousa que me gusta dos contos infantís é que na ilustración non se reflicte só o que di o texto, senón que tamén conta cousas. Por iso hai outras historias agochadas. —Queren seguir escribindo xuntas? M. G.: Si, e textos escritos hai. Ao final tamén vemos este premio como unha porta de entrada ao mundo editorial. É un recoñecemento importante e temos ganas de aproveitalo.