Imprimir

Semente de vencer

Andrés Castro | 14 de decembro de 2020

O actor Daniel Celester.(Foto: Nós Diario).
O actor Daniel Celester.(Foto: Nós Diario).
Desde o asasinato de Moncho Reboiras pola policía franquista na madrugada do 12 de agosto de 1975 en Ferrol, as homenaxes non deixaron de se suceder até os nosos días. Coincidindo co 45 aniversario da súa morte, e non era sen tempo, chega a primeira longametraxe documental sobre a súa historia e legado.

Producida pola Fundación Terra e Tempo e financiada por un nutrido mecenado de xente de diferentes ámbitos culturais, laborais e políticos, pero cun pensamento en común á hora de apoiar o proxecto: a longametraxe tiña que facerse.

Reboiras. Acción e Corazón / Galiza 2020 / Dirección e guión: Alberte Mera / 61 minutos

Era preciso elaborar e preservar un documento audiovisual que honrase a memoria do "último loitador galego morto en desigual combate contra Franco". O resultado está á altura.

Dirixe Alberte Mera (Vigo, 1987), que conta xa con certa bagaxe ás costas ao abordar varios episodios de movementos de loita na Galiza, no franquismo e posfranquismo, nas súas primeiras longametraxes documentais: Clamor da terra en 2012, sobre o sindicalismo agrario, e Lume novo en 2013, sobre o movemento de estudantes.

En Reboiras. Acción e corazón repite a mesma dinámica de alternar imaxes de arquivo con testemuños de amizades, familiares e compañeiras de partido mais, desta volta, inclúe tamén unha dramatización dos feitos que acaba achegando unha interesante dinámica ficción-realidade que suma moitos enteiros, máis aló do interese que xa, de por si, suscita o documental.

Daniel Celester, Lidia Veiga, Daniel Prieto, Carlota Mosquera e Sergio Alfonso conforman o elenco. Que non teñan máis minutos en pantalla é do pouco que se lles pode reprochar.

Esta aposta pola ficción supuxo un esforzo técnico e creativo importante, pois xa non era unha mera sucesión de entrevistas a cámara fixa, senón que había que recrear os feitos dunha época concreta, o cal precisaba ambientación, vestiario ad hoc, luz, deseño de son e demais elementos que nos transportase a 1975 de maneira fidedigna.

Pero se hai algo que destaca por riba de todo é a veracidade e honestidade coas que Alberte Mera consegue que as testemuñas expoñan o relato. Moitas son revelacións inéditas nunca antes contadas máis alá do círculo de confianza.

Resulta curioso como algunhas das persoas entrevistadas baixan o ton de voz ou pasan de puntiñas ao falar de certos temas como se estivesen contando un segredo, case como se esquecesen que están a ser gravadas. Simplemente xenial.

Podes ver este artigo na próxima dirección /articulo/cinema/semente-de-vencer/20201130091137110252.html


© 2021 Nós Diario