Canción de autor galega (de verdade)

Loita Amada estréase con este traballo, Viva a Loita Amada Revolucionaria, da man de Jásper (que tantos éxitos colleitou co grupo de rock Nao) e acompañado de Nébeda Piñeiro (pandeireteira de Cantigas e Agarimos, entre outras moitas cousas). Estas dúas voces fan unha combinación que baila entre unha simbiose inexplorada que sorprende e o reconfortante que resulta o resultado ben empastado. Viva a loita amada revolucionaria / Loita Amada / Xonix / 2022 / Dez pezas / 15 euros Jásper é o autor de todas as pezas. Letras comprometidas, poéticas, frescas. Sabedes cando alguén que non mamou a cultura galega escribe algo cutre e artificial queréndoo facer pasar por galeguidade? Pois aquí pasa exactamente o contrario: respírase autenticidade. Jásper comprende ben o imaxinario popular galego, e a voz de Nébeda tamén. Nébeda pon as percusións tradicionais e súa persoal voz de cantareira. Se se me permite poñer un pero, a voz de Nébeda luciría mellor subindo un chisco os tons das pezas, porque parece un pouco enterrada. Pero iso non quere dicir que non a goce, abofé. Como tamén gozo das colaboracións: Richi Martín (percusións), Manuel Payno (trompeta celestial), Gustavo Brea (guitarra), Samuel VR (batería), Antón Torroncho (baixo), O Coro da CIG Ensino e parte das pandeireteiras de Lina e Lola (voces). As pezas son moi diferentes entre si: unhas máis acústicas, outras máis potentes. E están ben enlazadas no transcurso do disco. O deseño, de Miguel Duarte, é unha pasada: negro sobre fondo ocre. Descoñezo a técnica que empregou pero o resultado é impresionante. Gustoume especialmente a peza "Un anaco de Nós", que cantan Jásper e Sonia Vázquez: pai e nai das nenas ás que vai dedicada a canción. Pero en xeral todas molan. De feito, custoume moito decidir que anaco de letra poño ao final, como adoito facer en todas as miñas críticas. As presentacións comezarán en breve, e seguro que se ides a un concerto de Jásper, Nébeda e unha chea de músicxs guais que teñen na banda… non vos arrepentiredes! Paso días nos que vivo libremente inspirada entre tertulias, escoitando a Víctor Jara. Agora son unha escrava asalariada; falo en nome dos meus amos para que non os coñezamos. Onde están as promesas que nos fixemos? Que doado é mercar conciencias e servidume.