Economía política da vexetación espontánea

Avexetación espontánea e as plantas ventureiras están a ser moi posfazadas pola personalidade neurótica do noso tempo, quen, verbigracia, empeza por aldraxar á vítima: chámalles herba mala e chega a lle atribuír unha calidade moral da que a vexetación, na súa natural sabencia, carece. O exterminio masivo dos vexetais ventureiros conta cun forte apoio de toda a sociedade presente: se machuca toda a vexetación das beiras de valados, camiños e estradas; se aplica un protocolo de arrasala polos montes, se obriga a destruíla polas veigas, se lle administra o daniño glifosato, se denuncia e coacciona ós veciños díscolos. Unha simpática denuncia do veciño dicía que pululaba a vexetación espontánea, polo que aquilo era un foco de infección. Hóubose asesorar cun avogado de expresión tallante, plástica, non ambigua. Como iso do “foco de infección” chifroume, funlle consultar á concelleira, quen se reafirma: “infección porque acubilla cobras, sapetas, gatos bravos...” Quedou toda convencida. Conveño en que todo ten unha medida, mais a vexetación espontánea debe ser respectada e exaltada como tal, como acatamento da providencia, porque rexenera o chan, porque é a que produce maior rendemento en biomasa, porque é quen da acubillo a moitísima fauna en toda a cadea trófica E máis ca nada, porque é fermosa a rabiar: Haberá un pintor que dea pintado o esplendor das explosións en formas e cores do agromar vexetal libre? Porque para pintar unha rosa bástanos con premer a tecla 12. Teño entendido que os paxaros que máis sofren esta civilización en avance son os insectívoros, pois a personalidade neurótica non tolera os insectos. Lembro, de neno, as casas inzadas de bondadosas moscas, abundancia de variados insectos no monte, base da alimentación de moitos paxaros, réptiles, mamíferos... A proliferación de insecticidas e o exterminio sistemático e en toda a extensión da nación da vexetación libre acaba con gran cantidade de fauna e formas de vida interesantes. Creo que habería que, cando menos, cambiar moitas actitudes respecto da vexetación. Pensar que dende abril ata setembro temos que ouvir case diariamente máquinas exterminadoras de vexetal, ruidosas, contaminadoras, recorrentes a combustibles fósiles, que non permiten a explosión da natureza libre, tráennos dor de cabeza a algúns (a moitos, impensablemente, fannos felices). Ver que enchemos de abonos químicos as terras, mentres que por outro lado a empobrecemos impedindo o desenvolvemento das plantas ventureiras, e reducimos a contemplación estética a plantas de cultivo e de xardín produciume sempre tantiña perplexidade. Sempre me chamou a atención que defensores acérrimos de todas as formas de vida animal, budistas incluídos, non estendan á vida vexetal esa sensibilidade; non lles parece comer animais pero si vexetais, que, en tanto que seres vivos, son tan vivos coma nós. A vexetación espontánea debe ser respectada e exaltada como tal, porque rexenera o chan, produce maior rendemento en biomasa e dá acubillo a moitísima fauna A malta que cae pola casa, o primeiro que fai é desatar a súa incontinencia oratoria sen embarazo coas terminantes censuras á expansión da vexetación espontánea por todo o enxido, na parte non cultivada; o segundo é presionárenme para eu exterminala, domesticala a base de relva e xa non ter así que confrontar a angustia que lles produce a eles (tamén ma atribúen a min, por completo alleo a esa emoción), racionalizando que se as plantas ventureiras se expanden ó seu sabor é por culpa da miña vagancia, desidia e incuria... Cos coidados que lles procuro! Quen lles di algo? Se lles fago caso, cando veñan os nenos e me requiran: Iago, imos buscar liscanzos... ou bolboretas ... ou sapetas, zaramelas, planarias... que lles digo? -Dilectos, no meu enxido xa non hai nada diso, porque tan neurastenicamente arramplei con toda a vida ventureira e non hai xa insectos, nin miñocas, nin lesmas nin réptiles nin paxaros insectívoros.... Non vos parece a vos, amables nenos, que agora todo é moito máis claro e paralelepípedo? Que van dicir os nenos: Iago, como fixeches iso? Con quen nos recrearemos agora polos descampados do Grande Manitú? Pois si, nenos: inflei a veleno o chan, sementei esas herbas predeterminadas que fun buscar a Porto Rico, prohibín calquera bicho que medre sen permiso, e aquí xa non pode vivir mais rei nin mais roque cá relva ben cortada. Ooooo! Imaxino que dirán os nenos, defraudados... Onde están as silvas para furar as nosas tobeiras? Aquí xa non queda silva nin merlo nin carrizo nin sapo cró-cró! Vin coteifes que, despois de esmagaren sistematicamente a vexetación espontánea, con toda a súa expansión de fertilidade, fauna e fermosura, de rodearen a casa de relva recortada e miseria vexetal, aínda teñen a cuncha de reclamar iradamente para os brasileiros conservaren a vexetación espontánea da Floresta do Amazonas. Santiago Castroviejo, botánico, investigador de Flora Ibérica e gran pensador, sempre cultivou o meu entusiasmo pola vexetación espontánea.