O relato de verán: 'A cámara estéril' (I), por Xosé de Cea

—Veña, preguiceiro. Érguete xa da cama, que non vas chegar ao pleno! Non quero erguerme. As mantas protéxenme nunha placenta. Fóra sempre vai un frío que me arregaña os dentes, a min. Semella que a ninguén máis. Só a min. Volve para a cama, Laura. Dáme máis calor, toda a calor que rebordas. —Que te ergas! —ceiba nun berriño medio autoritario, medio en broma, ao tempo que me esfola de sabas e mantas entre risos. Deseguido, téñoa de novo xunto a min. A súa aperta conxura a intemperie, os seus beizos borboríñanme palabras mornas na caluga mentres teimo en ficar engruñado, parapetado contra o mundo en postura fetal. Sinto o seu ventre embarazado de sete meses sondando os meus cadrís coma un transdutor ecográfico capaz de auscultar todos os medos e congoxas. —Fíxenche un almorzo british, deses que che prestan, larpeiro. —Con touciño da casa en vez de bacon de supermercado? —Yes, my darling. Torresmos cun millón de calorías por gramo e enchoupados en graxa. —Daquela, imos! Chouto da cama para simular unha resolución da que carezo. Xa de pé, axúdoa a erguerse, abrázoa. Mírame seria aos ollos, compasiva. Unha físgoa de luz descende dende a bufarda, tece algo sólido entre as nosas miradas. Apóiome nese algo cada día para sosterme, para camiñar. Ámoa tanto… —De verdade que estás ben? —inquire desconfiada. —As salchichas son de polo ou de porco? Fítame mentres marcho á cociña para non ter que contestarlle a pregunta; sinto a mirada como unha embigueira da que zugo a afouteza, a vida. Tanto ten, sabe a resposta. Sabe que non quero cubrir ese pleno, pero precisamos os cartos do xornal onde traballo para o alugueiro e a cotización de autónomos, para que ela porfíe coas oposicións a mestra, para cando naza Xenevra. Foi ventilar os negocios turbios do alcalde e bloquearme no concello con todos os atrancos que, legalmente, me poden poñer. Dende coutar o acceso a calquera información até prohibirme falar co funcionariado en horario laboral. O único que me ofrecen agora, en troques da falsa cordialidade á que me tiñan afeito, é silencio. E desprezo. Pouco importaría se non fose porque, dende aquela, cada vez que teño que entrar na casa consistorial —case a diario aínda que só sexa para revisar o taboleiro de anuncios—, fágoo cun nobelo nas tripas. Un nobelo que se tensa aínda máis cando paso xunto aos empregados municipais e agachan a cabeza para non ter que saudarme, cando persoas que coñezo de toda a vida disimulan canto poden o seu “bos días” ao cruzármonos pola rúa, non vaia ser que alguén os vexa falar comigo. Aínda que lles pese, aínda que me pese, os plenos seguen abertos para min. A embigueira que me ata a Laura, tamén. Dende entón, sempre que debo apandar cun debate soporífero de política municipal e co desdén do equipo de goberno, obrígome a lembrar a celebérrima cita de Ryszard Kapuściński: “Para exercer o xornalismo, diante de todo, cómpre ser un bo home, ou unha boa muller. As malas persoas non poden ser boas xornalistas”. Moi ao lonxe, Kapuściński e máis eu compartimos, ademais da mesma filosofía (En que consiste ser boa persoa? Son eu, realmente, unha boa persoa?) o sermos correspondentes. El, que traballaba para a Axencia de Prensa Polaca, e sendo como era o único traballador que tiñan en nómina para os chamados países en vías de desenvolvemento, cubría medio mundo; eu cubro sete municipios galegos do interior. Se a delegación para a que traballo é a última merda con respecto da redacción central, eu son a última merda da delegación. Mesmo o repartidor de xornais cobra máis ca min. Descoñezo o soldo que ingresaba Kapuściński a fin de mes pero, cando menos, sempre foi unha referencia na profesión. Pola miña banda, eu son Fran, un xornalista de aldea. Coma quen di, un ninguén. Así e todo, mentres limpo os restos de ovo cun anaco de pan até deixar o prato inmaculado, debo preguntarllo de novo a Laura antes de marchar. Fágoo porque sei o que me vai responder, porque preciso escoitar a súa resposta todos os días. —Ti cres que son unha boa persoa? [Continúa na cuarta feira]