Marco García Vaquero presenta 'Ulla, Ulloa, Ulloáns': "Decateime da cantidade de narracións que hai relacionadas co río Ulla e coa nosa comarca"

—De onde lle veu a inspiración para Ulla, Ulloa, Ulloáns? A idea xa levaba moito tempo na miña cabeza. Nos últimos anos, coa problemática de Altri, que está dividindo moito a veciñanza, e tamén uníndoos dunha maneira estraña, comecei a investigar moito sobre o río Ulla. Isto levou a que tamén me viñesen á cabeza moitas das historias que me contaban relacionadas con el. Sentímolo tan parte de nós que queremos protexelo. E dese sentimento naceu a idea de querer volver a todas as historias que coñezo sobre o río. No poemario fago un percorrido río arriba lembrando cousas que me contaron e que aínda lembro sobre distintos puntos dese cauce. É un percorrido que camiña cara ás orixes do Ulla, río arriba. —Como foi o proceso de recuperar e de lembrar todas esas historias? Foi un pouco estraño. Eu xa tiña claras algunhas historias que quería contar, e o Instituto de Estudos Ulloáns tamén ten outras tantas moi interesantes. Deime de conta da cantidade de narracións que hai relacionadas con este río, sexa en Monterroso, en Antas ou en Palas de Rei. Somos ulloáns, ao fin e ao cabo. Por todos os camiños polos que pasaba sempre había unha historia e só algunhas delas están escritas neste libro. Tamén hai historias persoais. Un verán atopei un neno tirándose ao río desde unha ponte mentres a súa nai lle berraba que non o fixera. Esa nai é amiga miña, e nós fixemos exactamente o mesmo na nosa época. O paso do tempo vese moi reflectido ao longo do poemario. Por outra parte, hai historias de como se fixeron algunhas cousas no río, que quedaron contadas e que moita xente as coñece, mais que non están recollidas en ningunha parte. Un exemplo disto é A Peneda (Monterroso), que foi feita no seu momento por traballos realizados polos presidiarios que estaban no cárcere. Iso contáronmo, mais non o atopo documentado. No poemario quería mesturar todas estas historias e anécdotas. —Está afincado en Irlanda. Cre que isto inflúe tamén na súa conexión emocional con estes relatos? Vivindo fóra sempre botas máis a ollada cara atrás. Dáche unha visión máis especial, ou fai que gardes todas as historias como se fosen unha pequena xoia. E quizais se vivises aquí durante todo o ano as esquecerías. Con todo, eu veño moi a miúdo e teño a miña terra moi presente. Non estou para nada desvinculado. Quizais algunhas desas historias que me contaron e que eu recollo agora no poemario eran mentira. Aquí somos moito de falar e facer unha moi boa historia que non ten nada a ver coa realidade. E en Irlanda acontece un pouco o mesmo, tamén son moi dados a contar historias... e nunca sabes até que punto hai verdade nelas. —Está traballando agora noutros proxectos? Si, mais traballo moi devagar. Este poemario, por exemplo, levoume o seu tempo. Chus Pato di que a poesía é aquilo que se fai cando simplemente existe silencio. A min lévame moito tempo destilar o que quero dicir, decidir se pór unha palabra nun sitio ou noutro. Cando fas unha entrevista só tes unha oportunidade de falar, mais neste libro tiven a posibilidade de facer arredor de 45 versións da miña mensaxe. Agora mesmo teño algunhas cousas no tinteiro, como outro libro de poemas e dúas historias que aínda non sei o que son. Até que chegue á miña mensaxe 35 ou 40 non sei se sairá algo decente ou incluso se non sairá nada.