Alberto G. Aneiros, escritor: "Enrique de Borbón participou de forma activa nos preparativos da sublevación galega de 1846"

O desencadeante deste relato é o vínculo dunha muller adulta co seu avó. É algo xeral acordarnos das avoas e dos avós cando xa non están presentes? De neno só coñecín a miña avoa materna e a verdade é que gardo dela un recordo moi entrañábel, como supoño que pasará coa maioría das persoas que tiveron trato cos seus maiores. Con todo, nos meus relatos non adoita haber nada autobiográfico nin de “autoficción”. Tento que a persoa do autor quede o máis oculta posíbel nos textos narrativos que escribo. Cal foi a inspiración para Un Borbón Republicano? A lectura dun libro senlleiro e ben ilustrado do profesor Carlos Rodríguez Dacal, titulado O carballo de Santa Margarida, resultoume moi estimulante; espertou o meu interese a información que dá sobre o infante Enrique de Borbón. Investiguei algo máis e documenteime sobre ese raro infante de España que frecuentaba a casa coruñesa de Juana de Vega, centro de reunión de destacados progresistas e provincialistas, e participou de forma activa nos preparativos da sublevación galega de abril de 1846 que, infelizmente, remataría co fusilamento dos mártires de Carral. O relato non é unha novidade para vostede, mais como afrontou este reto de escribir en cinco entregas? Tendo en conta que sobre todo son escritor de narrativa breve, que é o meu xénero preferido, para min foi un pracer o exercicio literario de me cinguir a un espazo limitado, procurando logo que o texto de cada unha das cinco partes sexa de extensión similar e que o contido de cada entrega poida ir creando suficiente interese para animar á lectura da seguinte, e así até o final. Que hai de ficción e de imaxinario popular nesta historia? Este relato, salvo algún detalle menor, pretende ser rigorosamente fiel aos feitos históricos coñecidos documentalmente. O formato narrativo breve, neste caso, frea a libre inventiva do autor e á vez apela á imaxinación de quen o lea. Só o principio é totalmente inventado, coa creación das personaxes da neta e do avó, para así posibilitar a narración dos preparativos, circunstancias e desenlace do alzamento revolucionario galego de 1846. Penso que paga a pena coñecer ese episodio da historia da Galiza e comprobar que as arelas progresistas republicanas, precursoras do nacionalismo galego, teñen fondas raíces entre nós. Tras a publicación do seu último libro, Enredados (Edicións Embora), está a traballar xa nalgún novo proxecto? Acabei outro libro de relatos, o difícil agora será encontrar editorial, e teño practicamente rematada unha novela sobre o vedraño carballo pontevedrés de Santa Margarida, que inclúe personaxes de ficción e tamén reais, como o Borbón republicano ou o padre Sarmiento, e sucesos históricos ou imaxinados que tiveron relación coa devandita árbore centenaria. Como sostén o botánico e divulgador cultural Carlos Rodríguez Dacal, o noso carballo monumental, tamén chamado da Portela, do Galeguismo, das Liberdades, etc., debería ser coidado e prezado no noso país como fan co de Gernika en Euskadi, porque é a árbore senlleira galega con maior simbolismo histórico.