Crónica e momento(s)

Entramos no mes patrio deste Pobo do Galego e hoxe camiñamos polo Paseo dos Soños, abeirando o río Madalena e tendo cerca o muíño do Rañego, nas terras de Vilalba da Chaira. Imos a paso de amizade, a compás do rimar das augas do río que así o marcan elas melodiosas a lindos repeniques e a espellos de belezas. Somos media ducia que facemos hectómetros literarios, un tras doutro, polo Paseo dos Soños, comezando polo hectómetro de Paco Martín, seguindo polos de Manuel María, Agustín Fernández Paz, Xabier P. Docampo, Helena Villar e Xesús Rábade, Darío X. Cabana e máis, ata chegarmos ao dos Irmaos Coira. O meu alumno historiador, Marcos, di que xa entramos no mes patrio de Galiza, que velaí chega o 25 posto en intensidades nos corazóns militantes. Como non, apunta Mero, así mesmo é, pois o seu contido absoluto de Patria é irrenunciablemente noso. Eu, metendo baza, afirmo que tendo presente o 28 de xuño de 1936, o plebiscito do noso Estatuto, non sobraría que, como así faremos no Pico Sacro, lle deamos (re)lectura ao Alba de Gloria de Daniel de Rianxo (peza oratoria escrita por el e que pronunciou no festival do Centro Galego, realizado no Teatro Argentino, o día da Patria de 1948). Momentos aqueles nos que Daniel de Rianxo, acompañado pola súa dona Virxinia Pereiras, da Estrada, xa non gozaba de boa saúde. Memoria Alfonso de Xermolos completa a crónica e informa que a tradución do Alba de Gloria ao español foi da autoría de Eduardo Blanco Amor. Marica afirma a oportunidade desa lectura, pois o texto conéctase cos nosos tempos e así estes momentos tan creativos, tan de esperanza, deben animarnos a unha maior determinación. Todos nós, quen andamos polo Paseo, sabemos do respecto que lle debemos á memoria e así por iso avalamos o relato popular (ese nada oficial). E claro, nesta pulsión amical, a Pobo e Nación, preguntamos para cando na equidade se traballará, no referido a nós e á memoria, para a superación do irreconciliable. Eu direi que abofé estou ilusionado. O poder do relato colectivo, en crónica que nos dá sentido, é incuestionable e a memoria constrúe identidade. Arredor da idea de Pobo e de Patria, vivimos momentos envalentonados por discursos da dereita bicéfala. Velaí que a paz, expresa o Valdi, non se consolida. O traballo a prol da convivencia non cadra cos egoísmos de poder. A democracia vai por "onde ide ver e a monte". Claro, explica Marcos, así os momentos do presente non nos permiten crónicas de alegría e os ceos treboentos avisan que, de seguir por este camiño, os navegos non han ir a favor, si, e os tempos non son chegados. Pois, ao meu ver, di Mero, quizabes esteamos no oportuno para profundar no debate e así abrir, e poñer á vista, os contidos das nosas carpetas dos "proxectos e traxectos". E xa indo por diante do hectómetro de Margarida Ledo, dígolles a quen me acompañan que do falado sacamos que a explosión da nosa identidade cara ao 23 electoral, fóra de caudillaxes, manterase tensionada e na temperatura oportuna, potente, para que votando non nos volvamos "miserables intocables" de primeira, que perdamos a dignidade, o amor propio e a decencia, pensando en volvernos alguén. Así non iremos a mellor. Quen somos estará en todas as disputas, ben sociais, ben políticas, ben ideolóxicas. Estamos fartos de tranghalladas e mentiras. Mirade, poño por caso, os de "Hablemos Español" como no seu proceder reflicten tanto odio. Vostede, por riba de todo, ten o deber de falar español. Ese é o discurso. Dóense que lles rompemos o plano de convivencia (ou é que lle poñemos marcos e freos ás súas estratexias?). Quen se arroga excluír a nosa Lingua? (pregunta o Mero). E mércanlle a historia (di Marcos). Ningún opresor recoñece nunca a opresión que quere. Amar... ou non Polo antedito, xa pasando polo hectómetro de Mini e Mero, concluímos que está claro que, nin na festa da Patria, a ningún dos Gobernos que nos toca, lle podemos dicir "un ámote" e non hai amor porque eles dous dormen alleos a nós en camas xemelgas abrazados a outros corpos. O noso non lles quita o sono. Os dous Gobernos que sufrimos non nos recoñecen nos nosos dereitos a decidir Estes son uns momentos, unha crónica, en mes de Patria, para dicir o de "non te amo", xa que con monsergas e xurisprudencias dolorosas de desigualdade, os dous Gobernos que sufrimos, non nos recoñecen nos nosos dereitos a decidir. Non desfrutan da nosa universalidade. Non queren remozarse. E nós, cidadanía incómoda, non asumimos, nin aceptamos, os seus argumentos. E aí estamos.