O relato de verán: Brenda e o ventrílocuo (e V)

Alcumábano O Ventrílocuo, pero non tiña bonecos de madeira, nin intención de aparentar que falaba co ventre. Posuía a singular destreza de reproducir voces alleas. Abondáballe con escoitalas unha vez. Pero o seu non era unha mera imitación con maior ou menor mestría, reproducíaas coa mesma fidelidade que se a persoa imitada vivira dentro del. Moitos tíñano por tolo e, se cadra, toleara. Se cadra, a loucura fora o único refuxio posíbel no que seguir respirando o aire que a outros o Atlántico lles negou. Samuel fora o único sobrevivente dun dos moitos naufraxios que acontecen nas augas tempestuosas do Gran Sol. Tamén había quen o tiña por ser máxico, unha especie de médium que facía de enlace entre os vivos e os mortos. Brenda tivo ocasión de comprobalo cando presenciou a visita de Peque. O rapaz tiña uns dezasete anos cando se presentou diante de Samuel, arrastrando os pés, as mans afundidas nos petos dos vaqueiros, varios pendentes nas orellas e unha tatuaxe recente no brazo dereito cun corazón enmarcando a frase: Miña nai, miña naiciña, coma miña nai ningunha. —Boas, Ventrílocuo. Perdoa. Non quixen ofender. Boas, Samuel. —Boas, rapaz. Coñecémonos? —Non. Non. Eu.. Eu so quero que me escoites e lembres que Son Miguel, o Peque, o fillo de Dorna do Talieiro. —E por que había facer tal cousa? —Porque nunhas horas embarco para o Gran Sol. É a primeira vez. Oín que ti sabes traer de volta aos que quedan aló.., no fondo do mar. Faino por miña nai, que non ten máis fillos —. Sen esperar resposta, deu media volta e botou a andar cara á praia. Antes de desaparecer da nosa vista, virouse e berrou: —Lembra! O fillo de Dorna do Talieiro! Brenda descubrira o don de Samuel ao pouco de chegar ao Cabo da Area. O primeiro día, durante o traxecto desde o centro, Natalia advertíralle: «Meu irmán vive só na casa do lado. Éche un tipo peculiar, pero inofensivo. Non está tolo, non fagas caso das malas linguas. Tenche as súas rarezas; poucas, para todo o que lle ten pasado. Xa cho contarei cando chegue o momento. Se chega». E chegou. «A tempestade pillounos preto da costa de Irlanda. No Gran Sol non abundan os días calmos. Hai días malos e hainos peores. Aquel foi dos peores. O capitán viu a cousa mal e procurou refuxio no porto de Galway. Estaban moi preto. Pero o tempo empeorou. Ondas de máis de dez metros varrían a cuberta. Abriuse unha vía de auga. O Chiruca lanzou o sinal de socorro antes de embarrancar nuns fondos. Os de salvamento non puideron acudirlles debido á tempestade. O envite das ondas esnaquizou uns chalecos que non serviron como salvavidas e o frío rematou cos que se mantiveron a flote. Samuel logrou aferrarse a unhas pedras. Sobreviviu. As feridas do corpo sandaron co tempo, as tempestades da alma acálmaas cunha partida de tute entre compañeiros do Chiruca. Porque o mar tragou os corpos, pero as voces daqueles doce mariñeiros seguen dentro del. Axúdanlle a escorrentar a culpa por non quedar aló con eles». Brenda axiña conectou con aquel home de calmas que sobrevivira ás tempestades. Nas horas que o estudo lle deixaba libres, prefería a compaña de Samuel a calquera outra. Sentados fronte a fronte, en silencio, remendaban redes e cos restos facían pequenas artesanías: chaveiros, bolsas ou tapetes, que se vendían moi ben. Un día, por fin, atreveuse a propoñerlle o que tanto tempo levaba cavilando. —Se eu che amosase unhas voces, ti quererías representar para min unhas escenas con elas? Tivo que explicarllo ben. Pediría ver a Tono e Noemi. Natalia e el acompañaríana. Escoitaríaos. Despois, Brenda reescribiría a súa historia. Abondaría con tres ou catro escenas que gravarían co móbil. Se a el lle axudaban as voces dos compañeiros, a ela axudaríalle ter as da nai e o pai dicindo o que necesitaba oír. Sería o mellor agasallo: a nai e o pai que sempre quixo ter. Na dársena, Brenda lembra as palabras de Samuel cando accedeu a representar aquela farsa: «Só saberemos que o agasallo é bo se un día xa non o precisas». Deixa de bailar e achégase á beira da auga. Abre o bolso, colle o móbil, sopésao e, á fin, guíndao nas augas escuras do Atlántico.