O relato de verán: Brenda e o ventrílocuo (III)

—Botáronnos! Enténdeo dunha vez! Tamén a min me gustaría volver.— espetoulle Noemi, cando Brenda protestou porque non quería vivir naquel apartamento dunha vila allea. —Foi todo pola túa culpa! Amargáchelo! —bradou. A labazada fíxoa calar e deixoulle na cara as marcas dos dedos da nai durante varias horas. Tragou a rabia. Pechouse no seu dormitorio. Segundo ía colocando os libros e cadernos no andel, a carraxe deu paso á esperanza. Ía ir a un colexio onde ninguén a coñecía nin sabía de onde viña. Un pai ausente podía describirse de moitas formas e ela era moi boa compoñendo descricións. Aos dez anos, non entendía de relacións de parella, pero non había que ser adulta para ver que a da nai e o pai non andaba ben. Xa caera na conta de que o pai era un tipo atractivo, que mandaba moito no barrio, pero que nada tiña de rei; conducía sen carné porque lle custaba ler os test da autoescola e gustábanlle as mulleres tanto como a cervexa fría. Tamén sabía que Noemi se fartara de que el andara con máis de tres. Reclamáballe, pero el non facía caso. «O cicel do Marmolista traballa sen descanso —ría — e abúrrese de furar sempre na mesma pedra, muller». Saía da casa e non volvía en días. A avoa xustificábao. «Déixao ir! Éche home! Ten as súas necesidades. E a ti e a nena non vos falta de nada. Pero cada vez que entra pola porta, espántalo con tanto berro. Non é de estrañar que busque fóra o que non ten na casa». Todo se complicou cando Noemi decidiu pagarlle coa mesma moeda. Empezou a saír polas noites, e a avoa non tardou en irlle co conto a Tono. Os berros escoitáronse en todo o Carme. Noemi soltoulle á cara que ela podía deitarse con cantos lle dera a gana. Brenda nunca vira así ao pai. Ollaba a Noemi cun aceno de noxo, coma quen olla un becho repugnante, unha samesuga que lle estivese a chuchar o sangue e fose preciso arrincar e esmagar. Cuspiulle as palabras entre os dentes apertados. —Serás puta! O sopapo lanzou á nai contra o mesado da cociña. Bateu coa esquina da lápida, que lle abriu unha brecha na cabeza, un manancial do que abrollaba o sangue que axiña enchoupou o chan de cemento. El deu media volta, maldicindo e pateando todo o que atopaba camiño da saída. Deixouna alí, tirada no piso, unha boneca rota. O carmín corrido confundíase coa cor vermella da meixela, cada vez máis inchada e sobre a que o sangue da nai debuxaba regueiros polos que se lle escapaba a vida. —Hai que parar o sangue e coser a ferida! Apértalle aí forte con esta toalla! —a voz da avoa non perdera firmeza algunha —. Deixa de choromicar e apura! Ou queres quedar sen nai? —Temos que levala ao médico! —suplicou a nena. —Nada de médicos. Non precisamos a ninguén metendo o nariz. Queres que teu pai acabe na cadea? E despois, de que vas vivir? Do aire? Mentres falaba, a avoa rebuscaba nos caixóns. Achegouse cunha botella de augardente, fío e agulla. Verteu o líquido sobre a ferida. Da boca da nai escapou un laio. Moveuse. Brenda tivo medo de que botase as mans á cabeza e se mancase máis aínda. Sen que ninguén a mandara, suxeitou entre as súas as mans da nai. De cando en vez, da boca escapaba un ouveo feble de loba ferida. «Chsssss! Xa está, mamá. Xa está. Axiña vai pasar». Chorou en silencio, a mirada atrapada no facer da avoa, que coa man esquerda xuntaba a pel sobre o óso branco do cranio e coa dereita cosíaa, coma se dunha peza de tea se tratara. Cando rematou, lavouna de novo con augardente e tapouna, envolvéndolle un trapo limpo arredor da cabeza. A nai tardou un tempo que á nena se lle fixo eterno en espertar e un pouco máis en xuntar forzas para erguerse do piso da cociña. Coa axuda de Brenda, sentou nunha cadeira. Apalpou a fazula inchada. —En canto te recuperes, marchas de aquí! Oíches? Ti e máis a filla. Non quero leas. Esta é a casa do Tono. E despois do que lle dixeches, a tal hora debe andar cavilando se a nena é del ou non. Se te encontra aquí é quen de matarte. A ti e máis á rapaza. Toleáchelo. Non sei en que andabas pensando! [Continúa na sexta feira]