O relato de verán: 'Brenda e o ventrílocuo' (I)

A noite da dársena énchese de voces e brillos. As mozas saen da discoteca de moda cantando e bailando. Viñeron á cidade celebrar que acaban de graduarse. Brenda canta aínda con máis forza: «Por la niña buena, por la niña mala...». Vén de cumprir os dezaoito. Por diante, novos camiños por percorrer, empedrados de ilusión e expectativas. Pecha os ollos, abre os brazos e aspira unha bocalada de aire con recendo a salitre. A brisa convídaa a achegarse á auga. Dá un paso. Tropeza. Cambaléase sobre os tacóns das sandalias. O móbil esváralle da man e cae sobre o piso de cemento. Por uns centímetros, non acaba no fondo da ría. Un berro nácelle no peito. «Non! O móbil, non!» Axeónllase para recollelo. Apalpa a pantalla que continúa negra. Rompe en saloucos. «Muller! Como te pos por semellante cacharro!» «Déixao ir! Co vello que está!» Pero ela non fai caso. A xema do índice detecta a fenda nunha esquina. «O móbil, non!», repite para si. Nese teléfono garda o que máis quere, o agasallo de Samuel que a sostivo en pé estes anos. Trémenlle os dedos. Non acerta a pulsar o botón para acendelo. Búscao, preme e, por fin, a pantalla ilumínase. Introduce o código... Funciona! Procura nos arquivos. Teme que estean danados. Abre o primeiro. Achega o teléfono ao oído. Sorrí. Seguen aí! As voces da nai e do pai falando entre si, falándolle a ela, cargadas de afecto. A nai e o pai que calquera nena desexaría ter. Suspira aliviada. Por un momento pensou que as perdera. A culpa de todo tena o alcohol. Fáltalle costume de beber e un par de copas abondaron para varrerlle o entendemento. Senta nun banco de pedra, co móbil apertado contra o peito. O fresco da noite faille ben. Segue a chegar xente e alguén pon música. No chan, amoréanse bolsas de supermercado. Circulan as botellas e os vasos. Bailan. Brenda flexiona as pernas, abrázaas e, cos pés enriba do banco, balancea o corpo ao ritmo de Nochentera. Madou achégase. A pel escura brilla baixo a lúa de xuño. Ofrécelle un vaso. Ela rexéitao cun sorriso. Lémbrase de Samuel. El non é senegalés, pero ten o pelo crespo e a pel case tan escura coma Madou, curtida polos anos que pasou embarcado. Samuel ten sesenta anos así que nos oitenta da canción, tería a súa mesma idade e seguro que bailaba música parecida a esta en discotecas con luces de neon. Pero el non tivo festa de graduación, deixou a escola sendo aínda neno. Os camiños que se lle abriron estaban todos trazados sobre as ondas do Atlántico. Madou senta a carón dela. É tan tímido coma guapo e esta noite está moi elegante coa camisa branca. Afrouxa aínda máis a garabata azul cobalto. —Se non cho digo hoxe, poida que non cho diga nunca —. Bebe outro trago. Busca valor para seguir—. Xa sei que eu non son tan listo coma ti. Ninguén é tan listo como Superbrenda!. Sei que non son máis que un negro inmigrante. —Non sigas por aí —. Brenda tápalle a boca coa man. Sente nos dedos o tremor dos beizos do mozo —. Que sabes ti de onde veño eu? Se cadra, dun sitio peor do que supós. Es un rapaz estupendo, Madou, pero eu non estou para amores. E non me coñeces —. Dálle un bico na meixela e érguese. Garda o móbil no bolso que pendura do ombreiro e baila sen deixar de suxeitalo. Volve pensar en Samuel. Coñecéronse hai catro anos, cando ela chegou ao Cabo da Area da man de Natalia, coa vida nunha maleta e o silencio por armadura. Natalia ofrecérase como nai de acollida e Brenda aceptouna por levarlle a contraria á directora do centro que a recibira había uns meses un «Uf... do Carme. Pouco se pode facer cos teus». Ou se cadra, aceptou porque Natalia dixo que vivía a carón da praia e ela poucas ocasións tivera de bañarse nunha. Malia a determinación que trataba de aparentar, Brenda chegou ao Cabo da Area sentíndose unha náufraga en terra, igual que Samuel o fora no mar. Como náufragos recoñecéronse. Samuel, O Ventrílocuo, como o alcumaban na vila, soubo escoitar primeiro os seus silencios e, despois, cumprirlle o seu maior desexo. El fíxolle o mellor dos agasallos. [Continúa na cuarta feira]