luns 06.07.2020

Criar esturións no Miño

Criar esturións no Miño

Nos tratados de alimentación do século XIX hai unha serie de peixes considerados demasiado fortes para os estómagos febles. Un deles é o esturión, tamén coñecido como esturxón ou sollo rei, unha especie autóctona dos ríos galegos desaparecida hai máis de 50 anos (o último avistamento no Miño é de 1961) debido sobre todo á construción de encoros. Tamén en Portugal se considera extinto, após ter sido pescado un exemplar no río Guadiana, en finais da década de 1970.

André de Resende, o teólogo nado en Évora a comezos do século XVI e pioneiro da arqueoloxía en Portugal, no seu libro De Antiquitatibus Lusitaniae, entrégase a unha apaixonada discusión, case patriótica, sobre a orixe deste peixe que os romanos chamaban acipenser. Propón que se denomine asturio pois sendo habitante do Miño e nacendo este nas Asturias nada mellor que denominalo asturxao.

Captura de pantalla (74)

O certo é que a pesca e o consumo de sollo rei foi habitual entre nós. El Eco de Galicia (11-02-1898) dá conta, dentro do que podería ser unha relación de comidas para o mes de febreiro, desta circunstancia incluíndo como normal a posibilidade de tomar “cavial” no citado mes. Por suposto, non só se comían as ovas, mais o peixe completo.

Da pesca destes animais no Miño, e do aproveitamento das súas ovas, dános conta, en 1963, Salvador Alonso, membro da Sociedade de caza e pesca “La Viguesa” e acompañante de Franco na pesca do salmón no Ulla, e el propio pescador de esturións no Miño, ao firmar que pescou nunha ocasión un que lle proporcionou 12 quilos de caviar, o que xustificaría a súa rendibilidade. Por iso propón a introdución do cultivo do esturión no río Miño afirmando que “o Caudillo xa sabe destas magníficas condicións e deu as ordes oportunas para que sexa recoñecido por técnicos persas co fin de estudar as posibilidades de criar esturións nel”.

E aí rematou todo. Parece que o “caudillo” tiña interese en peixes aínda máis gordos!

comentarios