María Soa, integrante de Fillas de Cassandra: "'Hibernarse' fecha o círculo vital aínda que musicalmente comezamos a buscar un novo traxe"

Xa está nas plataformas online o audiovisual 'Hibernarse. O videofilme', co novo tema de Fillas de Cassandra, que vén de publicar EP. Nós Diario entrevista María Soa, compoñente do dúo xunto a Sara Faro, sobre os últimos traballos e os retos musicais. —Despois de Acrópole (2023) e Últimas dionisíacas (2024) chega Hibernarse (2025). É un cambio de ciclo? Non sabemos se é un ciclo novo ou se realmente forma parte, dalgunha maneira, de feche do que levamos vivido estes dous anos. É un reclamo á pausa e á necesidade que temos, para crear cousas novas, de poder frear. Efectivamente somos distintas das que comezamos. Estamos atravesadas por todo o que decidimos e todo o que rexeitamos. En certa forma fecha o círculo vital aínda que musicalmente comezamos a buscar novas voces, un novo "traxe". —Reivindican outro ritmo na súa carreira musical, nun achegamento ao movemento ‘slow’ que desde os 80 procura outro ritmo de vida. Son conscientes de estar nesa revolución social? Recoñecemos que nos gusta o frenetismo nas xiras, practicando "teletransporte" como lle dicimos nós. Porén, o que si é necesario son unhas pausas intermedias sobre todo á hora de crear. É difícil sabendo que a industria de consumo demanda cousas novas enseguida. Para que a nivel artístico as obras teñan certo sentido hai que consumir nova cultura, facer un ensaio-erro para probar. Era algo habitual antes non só na música, tamén en ámbitos literarios coas residencias artísticas. Xornadas para compartir música. É algo que temos pensado facer marchando a algún sitio. —Que lugar elixirían? Podería ser desde Sudamérica até unha casiña en Camariñas. O espazo ten que inspirarnos para facer outras cousas que non sexan música. Poder pasear e coñecer xente doutros lugares. —Tras estes anos no mercado musical, como foi a experiencia? Xa o dicía Lia Kali no último disco: oxalá ser outra vez virxe na arte para poder crear desde a arte e non desde outros lugares, algo que nos pasa a todas. A industria musical lévanos a pensar en todos os fantasmas de como vai recibir a xente o noso traballo ou que é o que está agora vivíndose na música. Á xente apetécelle escoitar cousas novas e nós somos conscientes. Con todo, estamos agradecidas, mais hai que dicirlles que tedes que agardar. Hai que arriscarse, sabendo que igual cando lle dis a un festival que non vas, igual logo non te chaman. Temos que confiar en que "botar de menos" é bonito tamén. —Sabemos as influencias que tiveron até o de agora, mais cales introducen neste terceiro proxecto musical? Son moi diversas. Ter coñecido na produción Greta e Amit abriunos a moita música electrónica. Fomos recollendo elementos marabillosos que se verán finalmente no seguinte traballo. Por dicir algúns nomes que son referentes dalgunha maneira por escoitalos no estudio están Odesza, Flume ou Rusosky. —En 'Quebrantarse' introducen a memoria histórica cunha versión do romance do Comandante Moreno. Esa ferida está sen fechar? Desde logo que si. Aínda que sande lentamente hai que recordala sempre para que non volva acontecer. Coñecemos o romance dunha maneira orgánica, a través da voz de Severina Murias, un avó e García Lorca. Nas diferentes esferas do tempo a guerra está presente. Realmente foi unha historia do meu avó, que viviu co seu mellor amigo a situación de que ao día seguinte un tiña que matar e o outro tiña que morrer. Contoumo un día e fíxome pensar que eu podería estar en calquera dos dous lugares e que pasaría. —Reivindican o papel das mulleres que transmitiron a memoria oral. Ben acaída logo a homenaxe que este ano lles dedican no Día das Letras Galegas? Cando vimos o vídeo de Severina quedamos fascinadas. Son sete minutos onde ela mira á cámara e canta un romance moi longo. Quixemos reivindicar, ademais da memoria histórica, ter memoria en si. Poder contalo desta maneira cando teñamos fillos e netos. É algo que se perdeu mais é fundamental. Sen todas esas historias que contaban elas que eran quen estaban na casa, recibían esa información e tiñan que comunicala non sería posíbel ter a memoria histórica que temos. Debería volver cantar e contar historias en familia e coas amizades. —Falando de amizades, as colaboracións forman parte do seu traballo. Neste traballo tamén aparecen, por exemplo na peza 'Arderse', coa colaboración de Caamaño&Ameixeiras. Como se xestou e como traballan as achegas con outras formacións? As colaboracións xorden por situacións ben variadas. Pode pasar con alguén que non coñeces de nada e gustes do seu estilo e tentes facer algo até, como é neste caso, que xa existe unha amizade e unha admiración enorme e recíproca. Cando compuxemos a estrutura deste temas e as melodías enseguida pensamos en Caamaño&Ameixeiras. Só pensar que podemos compartir con elas esta canción e estar xuntas no estudio xa tiñamos a pel de pita. Foi moi bonito quedar e ver como podiamos rematar a melodía e a letra. Foi moi emocionante e chorei can unha das veces que a tocamos. Traballar con mulleres implica xenerosidade e unha sorte. —Son conscientes de que o seu éxito implica ser un referente lingüístico e cultural máis alá das nosas fronteiras? É unha responsabilidade, mais é emocionante. Coido que non ter a pretensión de facelo ou de selo é precisamente o que fai que a xente o sinta así. É un pouco ese fantasma que comentaba. Pasa coa temática das pezas. Temos un peso do feminismo moi forte, por exemplo, que seguiremos tendo. Pero neste traballo centrámonos máis noutros conceptos onde tamén está presente, mais non dunha maneira tan explícita. Agardo que, con este EP, a xente siga sentindo en nós que somos aquelas que levan a lingua como a nosa música por todas partes. —O ano pasado déronlles o premio do alumnado de Bacharelato do Instituto Santiago Apóstolo de Bos Aires. Que significa saber que a diáspora máis nova tamén as escoita? Emociona. Decátaste da necesidade que hai de sentir a comunidade de onde partes. Mesmo de xente emigrada que case non coñece Galiza. Neste mundo globalizado e capitalista, onde parece que só as persoas individuais son importantes, ter ese sentimento de aferrarse a algo como a nosa música é unha honra para nós. Sempre que poidamos facer ese fío condutor así o faremos. E agardamos non ter nunca a necesidade de emigrar, algo que parece antigo, mais que segue acontecendo. —Que concerto da súa carreira foi o máis especial? Sen dúbida o da Capitol en Compostela cando estreamos Acrópole. Ninguén nos coñecía e ao saír a xente sabía todas as cancións. Foi moi emotivo.