Rapante sen sal

O pop non é algo sinxelo de facer. Por cada Michael Jackson temos varios Chris de Burgh ou os Dexys Midnight Runers, artistas que teñen un ou dous éxitos e axiña se perden na desmemoria do público. Desta volta penso que estamos ante o segundo: unha canción moi pegañenta acompañada dunha guarnición algo ecléctica. Uns licks en exceso sinxelos e estruturas trilladas que semellan "só para cumprir", e que resultan en cancións que poderían durar un minuto sen perder gran cousa. Ás pontes dáselles un tratamento residual, en favor do verse-chorus-verse de sempre. Todo isto acompañado dunha sensación de deja vu, como que xa escoitei todo isto antes: Franz Ferdinand, Daft Punk, The Strokes... non queda moi claro se homenaxe ou afano. En xeral, soa bastante xenérico, e as boas ideas como por exemplo unha pequena pincelada de Klaxons nuns coros que case parecen accidentais en "Meu Cariño", quedan sepultadas baixo este pastiche de grandes éxitos do indie. Esta tendencia maniféstase tamén nas estruturas, todas as cancións comparten storyboard. A batería, funcional, excepto algunha inexplicable parte feita cunha drum machine. Tampouco ten moita oportunidade de lucirse. A produción, con altibaixos notables e avergoñada da voz por algún motivo, síntese bastante afogada. En canto ás letras, pásalle o mesmo que á música: dá a impresión de que se escribiu collendo unha frase que articula o tema porque soa pegadiza e engadindo aforismos en verso que pretenden impactar e só quedan en "gamberretes". Hai xa 30 anos, Heredeiros da Crus dicían cousas moito máis gore e con referencias máis adultas e pilleirentas. Os retrousos son simple repetición, de novo esta idea de bucle que resulta limitante, entendo que para facilitar os karaokes do público. Os videoclips están moi ben, eso si, dá gusto ver tantos extras pasándoo tan ben. Hai como unha lixeira temática agro-western que aparece e desaparece, por exemplo en "Country Asesino", un dos temas máis potables. Pero é difusa e intermitente, na liña do resto do álbum. Así é todo, teño que dicir que resulta unha mellora substancial con respecto aos seus primeiros traballos. Pódese entender como un disco de consolidación tanto musical como económica, pois penso que "Meu Cariño" vailles abrir as portas a moitos festivais e bolos. Inexplicable que non teña videoclip. Oxalá o próximo disco sexa máis atrevido e experimental, xa que hai algún brillo de orixinalidade dentro deste exercicio en rutina pop-rock. E... por que o título en castelán?