Juzz consolida a súa voz colectiva

Sempre é bo ter en conta o pasado. E nun pasado non moi afastado -a década de 1970 e os inicios da seguinte- as hibridacións -aínda que daquela non se chamaban así- do jazz co rock, o funk e o rhythm and blues eran un fértil campo de experimentación que, a partir dos tenteos do cuarteto de Charles Lloyd con Jack DeJohnette, Keith Jarrett e Cecil McBee, xerou unha vaga de discos que xa podemos considerar históricos da parte de agrupacións como os Return to Forever, a Weather Report ou a Mahavishnu Orchestra de John McLaughlin. Figuras como Miles Davis ou Herbie Hancock non foron inmunes a aquela tendencia, acrecentando a súa influencia no panorama internacional, que chegou mesmo á Galiza da man da pioneira banda Outeiro e o seu inxustamente esquecido debut, Ollos de marzal. Algunhas bandas están retomando certas vías daquilo que se chamou fusión, jazz rock ou jazz progresivo, e é neses parámetros nos que hai que situar este Juzz (II). Seis anos despois da súa primeira gravación, o ensemble formado por Rosolino Marinello (saxo tenor), Virxilio da Silva (guitarras), Álex Salgueiro (órgano, Mellotrón, sintetizadores e frauta travesera), Xan Campos (piano eléctrico e sintetizador), Felix Barth (baixo) e Iago Fernández (batería) mantén o pulso creativo daquel debut. A peza que abre o disco, "Das Cabinet", colócanos nese rexistro entre a psicodelia e a elegancia daquel estilo, co diálogo con trazas cósmicas entre a guitarra e o sintetizador. "Nostalxia adolescente" complica algo máis a armazón armónica, articulada sobre unha sofisticada base rítmica e apoiada por un refinado sentido dos arranxos con franqueza melódica e inventiva. O final desa segunda peza enlaza co inicio de "Supernova", unha composición máis contemplativa na súa enganosa sinxeleza, na que a solemnidade se acada pola vía da reiteración e o énfase a través das capas de son. "Alto do Paraño" insiste no contemplativo, aínda que engadíndolle algo da poesía nuns arranxos que evocan a fusión brasileira, mentres que a peza que remata o disco "Despois do final", achega o toque máis rockeiro, elevando lixeiramente o ton para que non esquezamos a orixe diso que chamamos fusión. O álbum xera un diálogo orgánico e fluído, onde as influencias se funden con texturas e matices novidosos que foxen do derivativo. O máis salientábel é o seu carácter colectivo: ningunha individualidade busca destacar sobre o resto, permitindo construír atmosferas de xeito paciente e emocional, e deixando unha impresión duradeira na escoita. Aínda que o disco transita por pasaxes máis estáticas ou vira abertamente cara ao rock no seu tramo final, mantén sempre unha lóxica interna e unha honestidade admirábeis.