A UE trata de entrar nas conversas para a paz en Ucraína, mais os Estados Unidos ofrécenlle apenas "un rol"

“Non podes pedir un sitio na mesa de negociación, tes que gañalo”, incidiu a quinta feira en alusión á Unión Europea (UE) o primeiro ministro húngaro, o ultradereitista e crítico coa Organización do Tratado do Atlántico Norte (OTAN) Viktor Orbán. En paralelo, múltiples Executivos do bloque comunitario reclamaban formar parte das negociacións para pór fin á guerra en Ucraína, despois de que o presidente ruso, Vladimir Putin, e o seu homólogo estadounidense, Donald Trump, pactaran a cuarta feira impulsar “negociacións inmediatas” ao respecto, nunha conversa da que o mandatario americano informou despois o presidente ucraíno, Volodimir Zelenski. “Está claro que calquera acordo ás nosas costas non funcionará”, son necesarias “Ucraína e Europa [en referencia á UE] como parte del”, insistiu a alta representante de Exterior do bloque, Kaja Kallas, que inquiriu “por que lle estamos a dar [a Rusia] todo o que quere incluso antes de que comecen as negociacións”. “Calquera solución rápida é un trato sucio”, apuntou, antes de asegurar que Ucraína “non renunciará á súa liberdade nin ao seu territorio”. Nese sentido, Boris Pistorius, ministro de Defensa de Alemaña, após os Estados Unidos (EUA) o país que máis armas enviou a Ucraína, definiu como “lamentábel” que se lle brinden “concesións” a Rusia, e fixo fincapé en que “tería sido mellor falar na mesa de negociación dunha posíbel adhesión de Ucraína ou de posíbeis perdas de territorio”. Ao tempo, o chanceler Olaf Scholz criticou a posibilidade dunha “paz ditada”. Xa despois do anuncio inicial, o país, así como Francia, Polonia, Italia, o Reino Unido, o Estado español e a propia UE, defendeu que debe estar na mesa de negociación. Non obstante, medios internacionais confirmaron que nas institucións comunitarias cada vez máis persoas asumen que non será así e que os EUA non as terán en conta no proceso de paz. Ucraína, fóra da OTAN O secretario de Defensa dos EUA, Pete Hegseth, detallou por primeira vez as posicións da nova Administración sobre o conflito, afirmando que para o país a entrada de Kíiv na OTAN non forma parte dunha solución e que a volta “ás fronteiras anteriores a 2014 de Ucraína é un obxectivo pouco realista”, polo que perseguilo “só prolongará a guerra e causará máis sufrimento”. De feito, a defensa da recuperación de todo o territorio gañado por Rusia foi un dos eixos do ex presidente Joe Biden para xustificar o investido en intensificar a guerra e frear unha saída negociada. A guerra en Ucraína alcanza o seu décimo aniversario sen indicios de que a paz sexa posíbel a curto prazo Sobre as garantías de seguridade exixidas por Ucraína, fechou a porta á despregadura de tropas estadounidenses no país eslavo e especificou que as responsábeis de garantir a seguridade de Ucraína teñen que ser “tropas europeas e non europeas capaces”, que, se chegan como forzas de paz, non estarán asociadas á OTAN. Tamén indicou que “Europa debe proporcionar unha parte abafante da futura axuda letal e non letal a Ucraína”. Antes, Trump anunciara que Kíiv deberá pagar en terras raras e outros recursos naturais o armamento e a axuda remitida polo país americano. O propio Zelenski chegou a recoñecer en decembro que sen os EUA non funcionarán as garantías de seguridade que Ucraína exixe, facéndose eco da dependencia que ten Bruxelas de Washington. Sexa como for, o secretario xeral da OTAN, Mark Rutte, nin sequera foi quen de certificar que Ucraína formaría parte da negociación despois de persistir en que os membros da alianza controlada por Washington, na súa maioría membros da UE, deben incrementar o seu gasto militar. Quen si o fixo foi Hegseth, ratificando que as conversas serán con Putin e Zelenski, que rexeitara ficar fóra das negociacións. Pola contra, os membros europeos da OTAN “xogarán un rol”, limitouse a aseverar o secretario de Defensa dos EUA. Tanto os EUA como a UE instigaron o golpe de Estado en 2014 en Ucraína, apoiado pola ultradereita, que desatou o conflito armado interno. E, aínda que foron países europeos como Alemaña e Francia os que permitiron a Kíiv non cumprir cos acordos de Minsk, rubricados para acabar co conflito (“foi un intento de dar tempo a Ucraína”, admitiu a ex líder teutoa Angela Merkel), foron Washington e a OTAN os que rexeitaron pactar con Rusia unha nova arquitectura de seguridade poucos meses antes de que Moscova entrara na guerra en 2022. O punto principal era que Ucraína seguiría a ser neutral, polo que non entraría na OTAN, unha demanda rusa logo de que a alianza se comprometera en 1990 a non ampliar a súa área de operacións cara ao leste, o que non impediu que acabara por integrar 14 estados desa área xeográfica. Derrota de Occidente Nesa liña, e abordando a percepción pública ao redor da mudanza de posición dos EUA, e por tanto da OTAN, Rutte remarcou que “temos que asegurarnos de que se conducen esas conversas de tal forma que o resultado non sexa visto como unha derrota para Occidente”. O cambio desencadeou as críticas de poboación ucraína, recollidas pola canle France24, acusando Washington de “deixalos caer”. Negociar a paz con Rusia “non é unha traizón” a Ucraína, reiterou Hegseth. No tocante aos seguintes pasos, Dmitri Peskov, portavoz do Kremlin, transmitiu que “o traballo xa comezou”, e están a conformar o equipo de negociación para as conversas cos EUA. Pola súa parte, funcionarios estadounidenses reuniranse cos membros da UE e Ucraína na Conferencia de Seguridade de Múnic, que inicia a sexta feira. Máis gasto e máis danos tras manter un aliñamento absoluto cos EUA A defensa da UE de que ten que formar parte das negociacións para acabar coas hostilidades en Ucraína contrasta co acontecido desde a invasión rusa. Desde o primeiro momento, Bruxelas pregouse ás posicións fixadas polos EUA, e optou por sancionar Rusia, armar e financiar Ucraína e vetar calquera negociación para garantir a paz. Asemade, cedeu á hora de entregar os xuros dos activos rusos conxelados, incluso entre as dúbidas sobre a súa legalidade e o seu impacto no sistema financeiro internacional, a Ucraína. En última instancia, a UE achegou máis que os EUA en axuda financeira a Kíiv, 52.000 millóns de euros, e humanitaria, 11.000 millóns, e deu até 50.000 millóns en armas, 14.000 millóns menos que Washington. Con todo, engadindo os compromisos adquiridos, a UE está por riba, con 203.000 millóns de euros en total, por 119.000 millóns dos EUA. Así e todo, e despois de Ucraína (que xa non controla unha quinta parte do seu territorio recoñecido internacionalmente, en 2022 perdeu 40% do produto interior bruto e asumiu boa parte das mortes, que só de civís alcanzaron 3.106 desde o comezo da guerra até a invasión e máis de 12.000 desde ese intre até este mes), a UE foi quen máis sufriu as consecuencias do conflito. A limitación á entrada de gas ruso disparou os prezos da electricidade e impactou especialmente en Alemaña, que perdeu un elemento determinante da súa competitividade. Todo isto mentres Bruxelas incrementaba as compras de armas e de gas dos EUA, que manteñen no continente europeo máis de 270 bases militares con 100.000 soldados.