O fiscal xeral acusa o xuíz Hurtado de chegar a conclusións "erróneas" e pide ao Supremo arquivar o caso

O fiscal xeral do Estado, Álvaro García Ortiz, recorreu a decisión do maxistrado Ángel Hurtado de procesalo por un presunto delito de revelación de segredos contra Alberto González Amador –parella da presidenta da Comunidade de Madrid, Isabel Díaz Ayuso– ao considerar que as súas conclusións non só son "ilóxicas" senón "voluntaristas", pedindo así á Sala de Apelación do Tribunal Supremo que lle corrixa e arquive o caso.

Nun recurso de 74 páxinas, ao que tivo acceso Europa Press, a Avogacía do Estado –que exerce a defensa de García Ortiz– insta a arquivar o caso alegando que "os feitos investigados non son constitutivos de infracción penal" e que tampouco "aparece suficientemente xustificada a súa perpetración". "A versión xudicial sustentada [...] incorre en conclusións patentemente erróneas, ilóxicas ou equivocadas" ao "incluír imputacións que son infundadas ou voluntaristas", afirma.

Ao seu xuízo, desde que a causa comezase no TS, baseada nunha "inferencia temporal", derivada da hora en que o fiscal xeral recibiu a información sobre os 'emails' que se intercambiaron a defensa de Alberto González Amador e Fiscalía, e a hora que publicou a Cadena SER, non houbo "apenas ningunha novidade" porque "non hai outro resultado posíbel para o inocente que o de constatar a súa inocencia".

Entre as "numerosas inferencias, carentes de sustento fáctico" que reprocha a Hurtado, fai especial mención ás "presuntas indicacións de Presidencia do Goberno e outras indicacións externas", que "se canalizaron" a través da ex asesora de Moncloa Pilar Sánchez Acera, e polas que o instrutor di que actuaría García Ortiz.

Neste punto, fai fincapé en que "o documento reenviado ás 08.29 horas do 14 de marzo de 2024 por Sánchez Acera a Juan Lobato –entón líder dos socialistas madrileños– presenta notábeis diferenzas respecto ao correo electrónico en poder do fiscal xeral". "Pretender apontoar a responsabilidade penal do fiscal xeral a partir do eventual uso político ou mediático dun documento que xa era de dominio público excede por completo o xuízo racional de indicios", afea ao instrutor. Por contra, asevera que "se obtivo un conxunto de material probatorio de descargo ante o que [...] palidece irremisibelmente a escasa provisión incriminatoria obtido".

Para a Avogacía, o procesamento só se apoia "na mesma inferencia temporal", nun informe da UCO que non considera relevantes noticias que poñerían de relevo que a prensa coñecía as negociacións entre González Amador e Fiscalía antes que García Ortiz e "no que se poida inferir" do feito de que o fiscal xeral borrase os seus chats de WhatsApp e a súa conta persoal de Gmail.

A este respecto, deixa claro que "non fixo desaparecer a información por capricho", senón por razóns "alleas" ás pescudas, polo que critica a Hurtado ese "reproche innecesario". "Se a instrución non conseguiu obter os datos do terminal telefónico ao producirse o borrado, tampouco o meu representado puido defenderse", replica.

González Amador, orixe da filtracións

A defensa parte da premisa de que os feitos polos que García Ortiz foi procesado non son delito porque a información que González Amador reivindica como secreto revelado "xa fora difundida entre profesionais da información" antes de que chegase a coñecemento de García Ortiz. Refírese ao contido do correo enviado por Carlos Neira, avogado de González Amador, o 2 de febreiro de 2024 á Fiscalía de Delitos Económicos de Madrid e a un avogado do Estado para ofrecer que o seu cliente recoñecese os delitos fiscais polos que se lle investigaba a cambio de pactar.

"Tal difusión produciuse dobremente: por unha parte, a través da actuación do propio querelante, ou de persoas da súa contorna máis próxima, revelando o seu contido a El Mundo; e por outro, consta que polo menos tres medios de comunicación –eldiario.es, La Sexta e Cadena SER– xa dispoñían do contido, ou mesmo dunha copia do correo, antes de que o fiscal xeral recibíseo", precisa.

Sobre o primeiro, lembra que o propio González Amador declarou que "mantivo informado a Miguel Ángel Rodríguez, xefe de gabinete da presidenta da Comunidade de Madrid, do curso do procedemento de inspección seguido ante a AEAT e das negociacións coa Fiscalía". En concreto, ve "acreditado" que, antes de que García Ortiz estivese ao tanto de ditas negociacións, González Amador remitira a Rodríguez o 'email' do 12 de marzo de 2024, "apenas 10 minutos despois" de que llo reenviara Neira para informarlle de que Salto mantiña a posibilidade de acordo a pesar da xudicialización do caso.

Sinala, ademais, que consta "documentalmente" e que "numerosas testemuñas declararon coñecer que Rodríguez estaba a trasladar a existencia dunha proposta de conformidade e de 'ordes de arriba' para frustrala a tarde do día 13 de marzo de 2024", polo menos desde as 19.48 horas, "e en todo caso antes da publicación de El Mundo", das 21.29.

Deduce de todo iso que González Amador informou a Rodríguez "de moitas outras cuestións relativas ao procedemento, entre elas do feito de que existiran conversacións previas entre o fiscal e o seu avogado, e de que este último estaba a realizar xestións para lograr o pacto de conformidade". Con todo, cre que "a posibilidade de que González Amador, Rodríguez ou persoas da súa contorna máis inmediata divulgasen a información relativa á existencia e contido das negociacións de conformidade, incluíndo o contido do correo do 2 de febreiro de 2024, resulta altamente verosímil".

Ao fío, reitera que "unha vez que o titular do dereito á intimidade decide facer partícipes a terceiros dos seus segredos ou confidencias, en especial cando se trata de xornalistas, ditas informacións perden o seu carácter reservado e o seu titular perde, por conseguinte, o dereito a que non se difundan". E iso, aínda que "as informacións facilitadas á prensa por González Amador fosen parcialmente falsas ou inexactas" porque "quen actúa con manifesto desprezo pola verdade non pode resultar amparado polo ordenamento xurídico, pois, lonxe de contribuír á formación dunha opinión pública libre, intoxícaa".

"Non hai proba porque non a pode haber"

A defensa tamén alega que "non hai proba, porque non a pode haber", de que "o fiscal xeral desvelase nada do que se lle imputa nin dese publicidade a nada que non fose a nota que o día 14 de marzo de 2024 publicou a Fiscalía" para desmentir o que consideraba un "bulo", pola citada publicación de El Mundo, onde se dicía que a oferta de pacto partiu do Ministerio Público, no canto de ao revés.

Recalca que "non foi achado unha soa mensaxe de correo electrónico, SMS, WhatsApp ou de calquera outro tipo a través do que o fiscal xeral reenviase o correo electrónico do 2 de febreiro de 2024 ou informase do seu contido a terceiras persoas" e que tampouco consta "que durante a noite do 13 de marzo de 2024 mantivese ningunha comunicación con xornalista algún, e moito menos con alguén pertencente a Presidencia do Goberno".

Por último, recrimina a Hurtado que refugase a súa petición de arquivo, no mesmo auto polo que lle procesou xunto á xefa da Fiscalía Provincial de Madrid, Pilar Rodríguez, "sen unha valoración real, individualizada e razoada", porque non houbo "tempo material" para iso, o que lle leva a concluír que a decisión xa estaba tomada.