O Supremo procesa o fiscal xeral por un presunto delito de revelación de segredos do noivo de Díaz Ayuso

O maxistrado do Tribunal Supremo Ángel Hurtado acordou procesar o fiscal xeral do Estado, Álvaro García Ortiz, por un presunto delito de revelación de secretos cometido contra Alberto González Amador, parella da presidenta madrileña, Isabel Díaz Ayuso.

A decisión ten lugar oito meses despois de que o Supremo asumise a investigación o pasado outubro. Nun principio, cando o asunto estaba en mans do Tribunal Superior de Xustiza de Madrid, a causa centrouse na nota de prensa que emitiu a Fiscalía o 14 de marzo de 2024 para dar detallada conta do intercambio de correos electrónicos entre a defensa de González Amador e o fiscal a cargo da investigación fiscal, Julián Salto.

Cando o caso saltou ao Supremo, o alto tribunal abriu causa contra o fiscal xeral por un presunto delito de revelación de segredos, pero descartou a entidade delituosa de dita nota de prensa.

Con todo, nos meses seguintes foise ampliando a investigación: para abarcar outra vez o citado comunicado, para incluír as presuntas filtracións das dilixencias da Fiscalía contra González Amador por presunta fraude fiscal, e para engadir tamén o correo electrónico que a súa defensa enviou o 2 de febreiro de 2024 ofrecéndose a recoñecer os delitos fiscais a cambio de pactar.

"Indicacións" de Moncloa

Agora, ao poñer fin ás pescudas, o xuíz Hurtado cre que, a nivel indiciario, cabe presumir que García Ortiz facilitou a un medio de comunicación, concretamente á Cadena SER, o contido dese email do 2 de febreiro, suxeito a "criterios de reserva e confidencialidade".

O maxistrado incide en que, "por mor de indicacións recibidas de Presidencia do Goberno, e aproveitando información publicada no diario El Mundo ás 21:29 horas do día 13 de marzo de 2024, titulada 'La Fiscalía ofrece á parella de Ayuso un pacto para que admita dos delitos fiscais', entrou nunha dinámica dun frenético intercambio de comunicacións entre distintos fiscais, principalmente a través do sistema de mensaxería mediante WhatsApp, para preparar unha resposta, e deixar ben claro que, a xuízo do investigado, a Fiscalía non ofrecera ningún pacto".

E iso, sinala o instrutor, "coa finalidade de gañar o relato a esa información por parte da Fiscalía, sobre unha cuestión de tan escasa relevancia como de quen xurdira a iniciativa para chegar a un acordo nun pacto de conformidade penal".

Hurtado tamén destaca que, "paralelamente, desde a Fiscalía Xeral do Estado, e antes de que tivese difusión por outros medios o correo do 2 de febreiro de 2024", enviouse copia do mesmo á entón asesora de Moncloa Pilar Sánchez Acera, "quen fixo uso del, dando instrucións a Juan Lobato, portavoz do grupo parlamentario Socialista na Asemblea de Madrid, para que o exhibise na súa intervención na sesión do día 14 da Asemblea da Comunidade de Madrid, en contra da presidenta da Comunidade, Isabel Díaz Ayuso".

O prestixio da Fiscalía, ameazado

O Supremo sostén que ese email "contiña información sensíbel relativa a aspectos e datos persoais dun cidadán, que foran achegados con vistas e para os efectos dun ulterior proceso penal, no curso dunhas conversacións privadas entre o seu letrado e o fiscal encargado do caso, suxeitos aos criterios de reserva e confidencialidade por parte da Fiscalía, que han de presidir este tipo de conversacións", polo que afirma que "non é tolerábel divulgación algunha a terceiros sen autorización do interesado, cuxa reputación ben puidese verse prexudicada por esa revelación".

Así as cousas, para Hurtado a "filtración do correo pon en cuestión o prestixio da institución, co menoscabo que iso comporta, se poñemos a mira no labor e función constitucional que lle vén encomendada ao Ministerio Fiscal, suxeito nesa función a principios como o de legalidade e imparcialidade, que poden quedar en dúbida na medida que a súa actuación se vise comprometida por indicacións externas, e,sen dúbida, ter indubidábeis efectos prexudiciais no fundamental dereito de defensa do afectado".

O instrutor indica que "todo iso foi asumido polos investigados, desde o momento que, a unha información confidencial da que tiveron coñecemento por razón dos seus respectivos cargos como fiscais, danlle unha publicidade que non debeu alcanzar, como alcanzou, ao saír do ámbito de reserva para o que foi concibida".

Indicios

Entre os indicios que lle levan a situar García Ortiz a un paso do banco, o instrutor sinala o feito de que borrase a información contida nos seus teléfonos móbiles e na súa conta persoal de Gmail.

"O investigado, a diferenza da investigada, fixo desaparecer dos seus dispositivos móbiles canta información puidese haber neles, o que, ao ser así, grazas a ese aseguramento de proba que se tivo presente desde o primeiro momento, podería permitir acceder a unha información, presumibelmente relevante, como apunta a iso a propia circunstancia de facela desaparecer, quedando, con iso, frustrada unha parte da investigación que podería acordarse e ser útil, sobre o material que se pretendía asegurar para unha eventual análise", repróchalle.

Ademais, aproveita para responder os escritos das defensas, que lle pediron arquivar as pescudas ao considerar que o feito de que tanto González Amador como o seu avogado, Carlos Neira, recoñecesen ante o TS que o empresario coñecía as negociacións para chegar a un acordo rompe calquera secreto que puidese protexelas.

Hurtado discrepa razoando que o secreto é "un concepto asociado á intimidade persoal, que goza, por tanto, dunha protección constitucional, co que queda garantido o dereito do seu dono, para que sexa el, exclusivamente, o que libremente elixa a quen transmite a súa propia mensaxe, de maneira que, se se trata de segredos dun particular, o seu garda depende da exclusiva vontade do afectado".

"A súa intimidade verase violada se un terceiro os subtrae irregularmente e en contra da súa vontade e os difunde, co consecuente prexuízo que iso comporta. Por tanto, o segredo existirá mentres o seu dono non lle queira dar publicidade, e o segredo seguirá sendo un secreto mentres non o desvele, e, se outro o revela, estará a quebrantar a reserva inherente a ese secreto e, con iso violando un dereito á intimidade persoal", recalca.

Con todo, conclúe que "a confidencialidade e reserva á que tiña dereito González Amador sobre o concreto contido do correo do 2 de febreiro de 2024, só se viu crebada cando alguén alleo a el e sen a súa autorización filtrou o seu contido" porque "unha cousa era a divulgación consentida do correo do 12 de marzo de 2024, que non supón quebra algunha sobre a confidencialidade que caracteriza o delito de revelación de secretos, e outra completamente distinta a filtración do contido dos datos persoais dun cidadán, que non o autoriza, e a súa posterior continuación na nota do día 14".