O relato de verán: 'Un Borbón republicano' (e V)

Polo visto, cando unha revolución se tenta facer para o pobo, pero sen o pobo, depéndese demasiado dos líderes, por ilustrados e importantes que sexan. Ao Réxime, poderoso monstro xigante con miles de cabezas e brazos, bástalle desterrar, encerrar ou matar os principais dirixentes do movemento revolucionario para descabezalo e, dese xeito, facer que morra o conto… Así pasou con aquela fracasada revolución do 46. Unha mágoa moi grande! E teño que dicir, por incríbel que pareza, que tamén houbo quen chegou a poñer en dúbida a autenticidade da convicción e a firmeza do compromiso do infante na sublevación galega, tanto na fase inicial como logo no exilio. A eses maliciosos ingratos diríalles o mesmo que dixen de meu pai ou do Faraldo cando alguén sospeitou deles: que por sorte hai persoas admirábeis pola súa coherencia e integridade moral excepcionais, pola súa xenerosa entrega persoal, ás veces heroica, o cal implica un grande amor polos ideais revolucionarios e pola nosa fidalga terra galega e as súas xentes traballadoras, e este era o caso do infante, o que resultaba absolutamente insólito nun Borbón, que non eran coma el, senón todo o contrario. Esa liñaxe borbónica iría dexenerando máis co tempo, se cabe, despois do matrimonio da raíña Isabel II, alcumada Isabelona a Frescachona, co irmán do infante Enrique, Francisco de Asís, alias don Paquita Mariquita ou o rei Natillas, cuxa inequívoca condición de efeminado era de dominio público. Daquela a Frescachona, cun soberano descaro escandaloso, consolaríase tendo sucesivos cabaleiros como amantes, preferentemente militares castizos. De xeito que daquela quedou a fundada sospeita de que o rei Alfonso XII era fillo bastardo e, por conseguinte, a liña borbónica que procede del, ilexítima. Aínda que tanto ten, reis bastardos ou lexítimos, aquí non os queremos nin respectamos. Xa para rematar estas notas históricas sobre o Borbón republicano, dicir que en 1848 (casualmente, o ano en que nacín) don Enrique, moi animado pola caída da monarquía francesa, fixo unha acendida proclama dirixida aos españois para chamalos ás armas, afirmando con entusiasmo que a república se alzaba “vigorosa e radiante sobre as ruínas das monarquías”… Consecuente coas súas ideas, renunciou daquela aos seus títulos para non ser máis que “un soldado e cidadán”, así dixo, coa única bandeira da Liberdade, a Igualdade e a Fraternidade… Ese atrevemento seu fixo que fose desposuído de todos os seus privilexios e honras, e incluso perdeu o título de infante de España; porén, despois de amnistías e preitos, seríalle recoñecido oficialmente só o grao de tenente xeneral da Armada. De maneira que o Infante republicano, ironías da vida, perdeu o infantado e non chegaría a ver nunca a república, xa que morreu nun duelo polo balazo que lle disparou outro duque, o de Montpensier, disque experto tirador, Antonio de Orleans, fillo do derradeiro rei francés e cuñado de Isabel II, que o nomeou infante de España e capitán xeneral. Ambicioso e ferreño pretendente ao trono español, foi criticado de forma virulenta por don Enrique de Borbón; por iso acabarían enfrontándose, en 1870, nun duelo con pistolas que provocou, por un lado, a morte do duque sevillano, e por outro, un consello de guerra contra o francés, cuxa sentenza o condenou a un mes de desterro e arresto nunha fortaleza da illa de Menorca, amais dunha indemnización á familia da vítima que o fillo maior non aceptou. Esa resolución xudicial terminou definitivamente coas aspiracións á coroa española do duque de Montpensier. E acababa eu de casar con túa avoa no ano 73 cando, por primeira vez na historia, se proclamou a República española; mais, por desgraza, fracasou decontado e non durou nin dous anos… Xa ves, neste país parece que os republicanos imos de derrota en derrota… até a vitoria final, espero. Porque a nosa Causa non é outra que tratar de acabar dunha vez por todas co Antigo Réxime inxusto que padecemos, e soterralo para sempre. Oxalá que cando eu morra transmitas o facho aceso da nobre loita pola República galega que eu che pasei a ti, e que os homes e mulleres das seguintes xeracións sexan quen de rematar cos abusos dos reis e aristócratas, cregos e caciques, amos explotadores e demais parasitos do noso pobo!