O relato de verán: 'Un Borbón republicano' (III)

Unha vez chegados á parroquia de Mourente, tanto meu pai como os outros axudantes, amais duns cantos escolleitos gardas civís da máxima fiúza que foran alí como escoltas, deberon ficar a unha distancia prudencial do grupo dos conxurados galeguistas e republicanos reunidos no adro de Santa Margarida. Á parte de don Enrique de Borbón, alcumado “o Infante republicano”, asistiron o presidente do partido progresista galego, un comandante da garda civil, varios oficiais do exército e un grupo de liberais galeguistas, daquela chamados “provincialistas”, entre os que seguramente se encontraba Antolín Faraldo, o intelixente e combativo xornalista do cal xa che teño lido algún dos seus artigos, sempre cheos de afouteza e novas ideas moi valiosas para impulsar as arelas revolucionarias. Por sorte, finalmente aquel serán foi propicio e non choveu. O que falaron os alí reunidos non se soubo nunca con certeza, como non podía ser doutra maneira. Así e todo, sen dúbida tiveron que proceder a informar detalladamente das forzas e medios dispoñíbeis para se ergueren en loita armada contra os esbirros defensores da inxusta ditadura do goberno do xeneral Narváez; ademais, deberon de debater e poñerse de acordo sobre os últimos pormenores da repartición e coordinación dos obxectivos revolucionarios, da xerarquía e asignación de mandos para as diferentes accións conxuntas para tentaren levar axiña a bo porto o pronunciamento planeado. Tamén barallarían posíbeis datas e lugares para iniciaren ben organizados o alzamento armado. Propoñerían e discutirían ideas e consignas para as entusiastas proclamas que deseguida terían que redactar, seguramente coa intervención da fogosa e lúcida pluma do Faraldo, máis tarde nomeado secretario da Xunta de goberno revolucionaria. Insistirían en deixar ben claro que todo se ía facer para engrandecer o antigo reino de Galiza, infelizmente sometido, humillado e reducido polo absolutismo a unha empobrecida colonia dunha Corte madrileña chea de sambesugas insaciábeis. Suponse que ao final, por prudencia, decidiron non poñer por escrito nada do alí falado e, por tanto, ninguén levantou acta daquela reunión secreta. E xa para remataren, xuntando todas as mans con determinación, xuramentáronse animosos os alí presentes, ao grito de Santa Margarita y Hermandad! Mais por desgraza, lamentabelmente, sucedeu algo inesperado que sen dúbida resultaría determinante para a sorte final daquela sublevación. Abofé que tivo que supoñer un golpe moi duro saberen os conxurados, poucos días despois daquela xuntanza secreta en Santa Margarida, que entre eles houbera un espía infiltrado que fora informar decontado ás autoridades españolas da presenza activa do infante Enrique de Borbón naquela reunión de conspiradores rebeldes que estaban a maquinar contra o goberno e a Monarquía. Sucedeu algo inesperado que sen dúbida resultaría determinante para a sorte final daquela sublevación Como represalias inmediatas, antes de rematar aquel mesmo mes de marzo, o Infante republicano foi fulminantemente cesado do mando do seu bergantín polo ministro de Mariña, e, por orde inapelábel da raíña Isabel II, obrigado a exiliarse de inmediato a Francia. Canta rabia e frustración o acometerían roéndolle as entrañas! Que mágoa e desolación infinitas sentiría alá no estranxeiro o infante don Enrique, véndose de golpe tan arredado dos seus, decepcionado e impotente, despois de estar ás portas dunha revolución que, de triunfar, abriría un anhelado porvir de gloria republicana para Galiza e para España! [Continúa esta sexta feira]