Verónica Ferreiro: "Sempre digo que somos o que somos polas influencias que tivemos, non a pesar delas"

—Cales son as súas sensacións estando de regreso na cidade da Coruña? De moita ilusión e ganas. O ano pasado estivemos Javier e eu a dúo no Jazz Filloa, mais a última vez que toquei aquí coa banda enteira –Moisés P. Sánchez ao piano, Ander García ao contrabaixo e Borja Barrueta á batería– foi en 2013 durante o JazzAtlántica. Faime moita ilusión poder volver. Ademais, este concerto foi o feche de vida de Camiño como tal. Agora mesmo xa estamos construíndo cancións para un novo traballo. Algunhas de Camiño aínda nos seguirán acompañando, mais o concepto como disco, xira e demais xa chegou á súa fin. E creo que non podíamos ter un mellor feche que na Coruña, na miña casa. Por iso tamén sinto que se fecha un círculo. O Teatro Colón foi o primeiro escenario que eu pisei, sendo nena cunha actuación de ballet clásico. Desde aquela non volvín actuar alí, até agora con 42 anos. —De onde vén Camiño? É o froito da relación musical que teño con Javier desde hai xa 14 anos. Naquel momento, el comezou a traballar como guitarrista na miña banda, mais acabou xurdindo un dúo que nos levou a facer moitos concertos. Naturalmente, a química musical que tiñamos derivou en intentar facer un proxecto propio e comezamos a construílo en 2017. Pillounos a pandemia de por medio, polo que non puidemos presentalo até o 2022 e é agora cando puidemos traelo á Coruña. Nós, que somos cinco persoas, músicas e sentintes, tamén estamos sostidas por unha amizade de hai moito tempo. De maneira natural, o que queremos é que o público reciba o compartir que temos entre nós. A idea é que dalgunha maneira poidan entrar por unha pequena porta aos nosos ensaios, comprendendo que vivimos a música desde un lugar de moita implicación emocional e persoal. Buscamos levar o público na nosa viaxe. Son moitos anos de compartir vivencias, escenarios, alegrías e penas... E iso é indubidábel que na música acaba saíndo. —Cales son as intencións para ese próximo traballo que están desenvolvendo? Unha sempre ten unha idea e logo a música ten outra preparada. Aínda así hai unha intención. Cando construín Camiño, sentía que tiña unha débeda co galego. Agora, despois de tantos anos fóra, tamén sinto que teño esa débeda co español, polo que estamos intentando construír cancións nesta liña. De nena cantaba moitas coplas e teño ganas de ir explorando o folclore. Esa é a idea. Logo xa veremos por onde nos leva a música! —Combinarán isto co jazz? O jazz, entendido como unha estrutura na que a interacción entre músicos e a improvisación fan que as melodías estean vivas, sempre vai estar aí, sosténdonos. Todos vimos de aí, mais tamén é certo que logo cada un dos membros da banda ten as súas influencias. Javier vén máis do clásico, escoitando tamén moito pop e soul. Evidentemente cada estética ten a súa linguaxe, mais creo que cando facemos algo propio as normas deben quedar preto de nós, pero non diante. Non debemos ter medo de buscar unha linguaxe propia. Sempre digo que somos o que somos polas influencias que tivemos, non a pesar delas. Creo que intentas construír algo desde ti e desde as persoas que te acompañan. E o jazz ten isto, que cada músico pode aportar a súa personalidade e a súa forma de tocar. Hai ese permiso.