Ver co ollo perdido
[Xoán Costa]
Nestes días, con ocasión das leituras públicas de Un ollo de vidro organizadas por Galiza Cultura, Castelao vólvese presentar aos nosos ollos como un exemplo de conciencia crítica e de compromiso coa realidade social. O seu relato, cargado de realismo e simbolismo á vez, parte dun suceso accidental e mostra como podemos ver alén das aparencias. O ollo perdido é, en verdade, o que deixa contemplar a realidade social con todas as súas contradicións, tensións e matices.
Nun tempo de incertezas sociais e políticas, e de discursos que confunden, precisamos esa mirada clara que distingue o esencial do accesorio. Un ollo de vidro non é só unha obra literaria: é unha ferramenta para entender e actuar sobre a realidade. Como pobo, precisamos ver coa mesma lucidez que Castelao outorga aos seus personaxes: recoñecer os retos colectivos, aprender das nosas feridas e construír respostas efectivas, sen resignación e con determinación.
Sempre foi tan necesario mirar coa claridade do ollo perdido. Tamén hoxe, porque iso significa non conformarse co que se mostra, non aceitar mentiras e buscar sempre a visión que devolve dignidade e conciencia. Castelao convídanos a ollar o mundo sen filtros e con atención crítica, lembrándonos que só quen observa con valentía pode construír un futuro máis xusto, consciente e transformador.
