Narración | 'Cardiño Caracol'

Nun lugar lonxe dos humanos,  os animais son felices; de feito, todos menos un: Cardiño Caracol, que chora desconsolado porque se aventurou preto do que se considera un lugar prohibido (o bordo do bosque) e viu unha casa habitada por humanos. Agora non quere a súa cuncha, o atributo común de todos os caracois, senón unha casa de verdade. Aínda que os outros animais discrepan fortemente, non ten máis remedio que pedir axuda á fada Margarita. Ela concede o seu desexo e Cardiño parte orgulloso coa súa morada especial, coa intención de mostrala a todas as criaturas que atope. A primeira persoa que descobre é a Lúa, que se burla de Cardiño e non aprecia en absoluto a súa casa. Entón, o caracol diríxese ao río e o Peixe tampouco a valora. Cando Cardiño intenta beber auga, levando un obxecto tan pesado, cae no río e, temendo afogarse, clama pedindo axuda urxente. A Lúa non pode axudalo; nin tampouco o Peixe. A única que pode é, unha vez máis, a fada Margarita. Agora esixe unha promesa a cambio desa axuda: que compartirá o seu destino, como o resto dos caracois, levando a súa vella cuncha. Cardiño acepta de inmediato. E todos os demais animais estarán contentos con esa decisión.