Lexislar para oprimir

A Xunta de Galiza vén de publicitar nos pasados días un anteproxecto de Lei de promoción dos beneficios sociais e económicos dos proxectos que utilizan os recursos naturais. O asunto é cousa diso que se chama Greenwashing, proxectado sobre unha administración pública en lugar de sobre unha empresa. Como todo o que sae do universo do partido único e se publica ou se vai publicar nun Diario Oficial, o anteproxecto de marras apela ás causas xustas para favorecer o negocio privado. A técnica normativa que se soe empregar para tan pérfido obxectivo adoita ser a de enredar con definicións, tecnicismos e verborrea confusa en xeral, e os promotores desta regulación, que son conservadores do seu, non se separan en nada de dita técnica. Deste xeito, e despois dunha exposición de motivos de nada menos que trece páxinas, concrétanse no artigo terceiro cales son os posibles beneficios sociais e económicos que nos poden salvar a vida. E tal e como corresponde cando o que se pretende é que todo o anterior sexa palla, a partir de aí comezan as vaguidades. No artigo quinto, por exemplo, disponse que a Administración autonómica poderá desenvolver e aplicar indicadores cuantitativos que poidan permitir a valoración do impacto social e económico dos proxectos. Os tales indicadores, polo tanto, non se fixan. Máis adiante introdúcese como gran novidade a integración da valoración do impacto social e económico nas avaliacións de impacto ambiental. Outra ración de fume, porque calquera que manexe habitualmente estudos de impacto ambiental sabe perfectamente que nos mesmos se contemplan valoracións do impacto socioeconómico, que soen ser estúpidas, pero nas que a Xunta da Galiza, que se saiba, nunca se meteu. En calquera caso, nos artigos que se lle dedican a esta valoración non se establece criterio algún que sirva para tombar un estudo de impacto ambiental por razón socioeconómicas, mais aló de contemplar que se poida esixir a adopción de certas medidas que, como non, poden ser máis fume. Muíños até nas palleiras Refírese máis adiante o anteproxecto, en concreto, á declaración de especial interese público social e económico dos proxectos de produción de enerxías renovables. Velaí unha complexa maraña de requisitos e especificacións que deben cumprir ese proxectos para que, con total discrecionalidade, sexan declarados de especial interese. E velaí, unha vez máis, a inexistencia dunha soa previsión normativa que se aparelle ao incumprimento do que os promotores oferten –investimentos ou xeración de empregos–. O caso é montar ben a película e tirar para adiante. Iso si: contémplase unha regulación clariña para poñer aeroxeradores fóra das áreas de desenvolvemento eólico. O persoal pode comezar a temer o peor, porque na vindeira Lei de acompañamento aos orzamentos, se cadra, xa meten o de colocar muíños de vento nas palleiras. O anteproxecto de lei de recursos naturais é propio de quen ignora o desastre demográfico, social e económico. Outras cuestións son obxecto deste magno corpo normativo, como a creación do canon para amigos e parentes relativo á eólica mariña –off shore, no galego normativo da Xunta–. Con todo, o que máis chama a nosa atención do anteproxecto son dous aspectos concretos. O primeiro, e en relación co mencionado canon, que non teñan aproveitado os actuais gobernantes autonómicos para modificar o canon eólico vixente. Unha mágoa que deixen quedar aí iso de que canto máis se produce, menos se paga. Se cadra non se decataron. A outra cuestión fondamente rechamante é a regulación da participación da administración autonómica en sociedades que teñan obxectivos compatibles cos previstos polo anteproxecto de lei, anunciada hai pouco polo presidente da Xunta, adiantando que en ningún caso esa participación sería superior ao 50% do capital de cada sociedade. A xogada remátase agora coa previsión de que a participación da administración autonómica pode ser inferior ao 10%, mínimo contemplado na Lei 16/2010. Nótese con canta man esquerda se coida do negocio privado: nin a empresa se vai converter en pública, nin o capital público na sociedade terá que pasar de ser testemuñal. O certo é que todo isto, por repetitivo, resulta deprimente. Coido que xa o dixemos algunha vez, pero temos que repetilo. Poñer o lobo a coidar as ovellas nunca é unha boa solución. As pistolas teñen perigo, e os boletíns oficiais tamén. Este despropósito regulatorio é propio de quen ignora o desastre demográfico, social e económico no que está afogando o país. Polo menos quédanos a esperanza de que en cousa de un ano tanto despotismo ignorante pase a mellor vida.