xoves 21/10/21

GZ-distópica: futuros que falan do presente

O virus espandiuse rapidamente. Cando se declarou o estado de alarma, a cousa tornou seria. Recluídas nas súas casas, debían saír para o mínimo imprescindíbel. Evitar o contacto, illarse, baixo a promesa do ben común… Hai uns meses, estas liñas ben poderían ser tiradas, coa venia da miña prosa, dunha novela de ciencia ficción. Mais hoxe, semella que chegou a distopía. Catastrofismos á parte, adentrámonos nos universos distópicos das creadoras galegas para, diseccionando o propio concepto, rastrexar o presente que agocha e constitúe a cerna da propia distopía.

Representación de 'O mel non caduca', da compañía Ibuprofeno Teatro.
Representación de 'O mel non caduca', da compañía Ibuprofeno Teatro. (Foto: Nós Diario).
Era difícil acertar que a imaxe da nosa distopía podía ser o illamento , confinadas na distancia social, coas relacións reducidas ao mínimo contacto, virtual, e o medo ao contaxio medrando cada día. De territorios devastados polo…

Debes estar rexistrado para ler este contido

Poderás rexistrarte co teu correo. É rápido e gratis.

Rexistrarse
comentarios