Mirar por Galiza en Europa

A imaxe do embaixador israelí triturando a Carta das Nacións Unidas diante da súa Asemblea Xeral o pasado 10 de maio simboliza ben a deriva do noso tempo: unha ofensiva reaccionaria cuestiona abertamente a legalidade internacional. O militarismo gaña peso e desprézanse os dereitos humanos. A ONU perde progresivamente autoridade e toman a iniciativa organismos como o G7 ou a OTAN, reactivada como axencia militar dun occidente inzado de forzas de extrema dereita que encabezan programas ultraliberais cos que dinamitar os restos das políticas de benestar social. Paralelamente, a erosión no liderado dos Estados Unidos e a emerxencia dos BRICS+ (Brasil, Rusia, India, China, Suráfrica…) reaviva guerras quentes e frías entre as grandes potencias. Neste contexto, celébranse o 9 de xuño eleccións ao Parlamento Europeo e moitas cousas deberían mudar para a Unión Europea (UE) conseguir ser un axente relevante na achega de valores democráticos e igualdade social neste complicado panorama internacional. Josep Borrell alertaba en abril da “falta de munición” nos Estados membros A cousa pinta mal. O socialista Josep Borrell, alto representante da Unión para Asuntos Exteriores e Política de Seguridade, alertaba en abril da “falta de munición” nos Estados membros nunha inédita linguaxe belicista despois da conservadora Ursula von der Leyen, presidenta da Comisión Europea, se aliñar obstinadamente coa xenocida resposta de Israel ao brutal atentado de Hamas, poucas semanas antes de acariñar o pacto no novo parlamento co partido da presidenta italiana (e admiradora xuvenil de Mussolini), Giorgia Meloni. Confírmanse dúas tendencias que poden agravarse cos novos resultados electorais: a crecente influencia da axenda reaccionaria sobre os partidos maioritarios (en temas como a criminalización da inmigración; o cuestionamento dos dereitos das mulleres; ou a trivialización da emerxencia climática) e a asunción da lóxica da guerra como un escenario inevitable na defensa europea. Galiza precisa ter voz Galiza precisa ter voz nese Parlamento. A UE constituíuse nun espazo institucional de importancia para a existencia política de Galiza como nación. Os debates sobre novas ampliacións ou sobre os procedementos de toma de decisión en Bruxelas son oportunidades para deixar constancia de alternativas para as nacións sen Estado ao amparo do dereito comunitario, tanto no relativo á ampliación interna tras procesos democráticos de autodeterminación como ás fórmulas de participación directa, con voz e voto, na definición de políticas comunitarias. Ademais, o retorno desas iniciativas permite trasladar á opinión pública a existencia doutras realidades homologábeis á galega fóra dos marcos españois. O Parlamento Europeo é, así mesmo, unha excelente plataforma para despregar accións de paradiplomacia e onde construír alianzas con outros proxectos representativos de nacións sen Estado. A evolución destes movementos sitúaos hoxe como referentes fronte ás tendencias autoritarias da dereita ou o esvaecemento dos partidos socialdemócratas. Na reivindicación doutra Europa, Galiza ten que sumar esforzos con Irlanda, Córsega, Euskal Herria, Catalunya, mesmo Escocia malia hoxe estar fóra da UE contra a súa vontade, e tantos outros pobos que reclaman soberanía ou autogoberno para decidir políticas solidarias que melloren a igualdade social e a calidade de vida dos seus habitantes. Resulta imprescindible subscribir tanto a autodeterminación e a diversidade lingüística e cultural como a denuncia da hexemonía dos Estados sobre o proxecto político europeo. A superación do actual modelo comunitario esixe tamén cambios na súa política exterior e de defensa. Unha UE independente, representativa de valores de paz e benestar social na esfera internacional semella hoxe unha fantasía. Os últimos tempos teñen amosado unha mistura de parálise, pola complexidade das negociacións para a unanimidade entre os 27 Estados, con submisión ao militarismo da OTAN. Para vergoña dos valores supostamente propios das democracias europeas, ata a recente Conferencia sobre o Estado da Unión, en maio en Florencia, asumía no seu programa a existencia dun “dobre estándar” nas actuacións relativas aos conflitos armados da Ucraína e Palestina. No actual proceso de mudanzas, existe un debate sobre a defensa europea Así, parece necesario o desenvolvemento de novas concepcións da defensa e da seguridade, menos custosas e máis eficaces politicamente, afastadas do incremento do gasto militar, favorables ao desarme, á cooperación e ao diálogo na resolución de conflitos, e contrarias a todo tipo de agresións militares, como as efectuadas tradicionalmente pola política imperialista dos Estados Unidos e Israel e agora tamén polo goberno de Vladímir Putin. No actual proceso de mudanzas xeoestratéxicas, existe un debate sobre a defensa europea no que cómpre promover a insubordinación á doutrina militar e aos intereses que os Estados Unidos impoñen a través da OTAN. Cando a situación en Palestina evidencia o desfase entre as opinións públicas e a maioría das elites gobernantes en Occidente, escoitar unha voz galega independente e pacifista no Parlamento Europeo faranos sentir a ilusión por chegar a ser un país integrante dunha nova Europa que non se avergoñe de ser cómplice dos criminais de guerra e “replicantes” do fascismo que pretenden triturar impunemente o pobo palestino, a legalidade internacional, o estado do benestar e os dereitos humanos. A Galiza interésalle: —Unha UE comprometida coa ONU, a legalidade e a xustiza internacionais, e os dereitos humanos. —Unha política de defensa europea independente, baseada na paz, a cooperación e o diálogo e en novas concepcións da seguridade. —A diminución do gasto militar e o control do comercio de armas, prohibindo o destinado a usos ofensivos ou á violación de dereitos humanos. —Unha reforma das institucións europeas que contemple mecanismos de ampliación interna e garantías para o exercicio do dereito de autodeterminación daqueles pobos que o reclamen pacífica e democraticamente. —A denuncia e persecución dos crimes de guerra e do xenocidio contra o pobo palestino por parte do Goberno israelí. —O recoñecemento do Estado palestino e a fin das ocupacións ilegais no seu territorio. —O cesamento permanente do fogo, a acción diplomática e a busca de solucións no marco das Nacións Unidas para o conflito entre Israel e Palestina, para a guerra na Ucraína e para o pobo saharauí.