As realidades enganosas de Néboa

A música de Néboa é desas que resulta complicado enmarcar nunha soa categoría. Despois de publicar un EP e varios singles, a banda vén de lanzar o seu primeiro disco de longa duración, titulado A realidade enganosa. Neste traballo Néboa aposta por un pop en galego sofisticado, cunha produción minimalista pero na que conviven tanto sintetizadores e outros sons electrónicos, coa cara máis orgánica da súa instrumentación. A realidade enganosa / Néboa / 10 pezas / 2020 / 7 euros As dez cancións que compoñen este traballo supoñen unha escoita tan interesante como emocional, na que as letras en galego e en portugués danzan sobre melodías que parecen inspiradas tanto polo folk galego como polo jazz. Producido por Lucas de Centi no icónico Náutico de San Vicente do Mar e tamén por Hevi, líder de Malandrómeda, no Laboratorio Soyuz, A realidade enganosa consegue manter un son intimista á vez que ambicioso. O disco comeza cunha melodía de voz envolta na néboa da portada deste traballo. Pouco a pouco, os instrumentos van aparecendo en “Coidar dunhas Colmeas” para acompañar á voz, sonoridades como a do piano e outros instrumentos de percusión acústicos e electrónicos que, ao pouco tempo, se ven asolagados por un omnipresente sintetizador que non deixa de crecer. “Límites” comeza cunha chea de ondas de son, que non deixan de golpearnos unha tras outra como se se tratase do propio océano, para dar paso a unha fermosa melodía de voz cantada en portugués, sobre unha guitarra acústica e unha percusión electrónica que soa como o latexo dun corazón. As harmonías de voz dotan de cor esta pista, especialmente na súa segunda metade, onde a reverberación e a produción lo-fi dota dun aire fantasmal a esta canción. En “Sácame do Centro” a voz non só canta, tamén recita, nunha peza na que a instrumentación amosa unha grande liberdade, como a do fermoso punteo de guitarra eléctrica durante a súa primeira metade. Pola súa parte, en “Non deixará porta sen abrir (rumba)” a voz convértese nun instrumento máis, cortada, e reproducida como se se tratase dun sintetizador. O ritmo acelérase en “Noctambulismo #2’” unha peza que pouco a pouco vai sumando elementos ata acadar un catártico clímax que resolve nunha fermosa coda instrumental. A cara máis próxima ao jazz deste disco asoma en “Veña a chuvia”, nas súas harmonías, na súa batería e nas súas melodías de voz, as grandes protagonistas no tramo final da canción. Os imprevisibles sons electrónicos de “O Descenso” marcan unha pista atmosférica con delicadas e fermosas interpretacións. Porén o clímax do disco chega por partida dobre, primeiro en “Despois do Terramoto” e o seu estourido final, que se repite en “Valente (folión)”, dúas pezas con inicios moi pausados que rematan por ofrecer algúns dos momentos máis enérxicos deste fantástico debut.