Cantigas para despois dunha revolución

Bernardo Moreira é un contrabaixista que se ergue como unha figura que atravesa toda a historia do jazz portugués das últimas décadas e que, por veces, aproxima as súas composicións á música popular do país veciño, abríndose á canción tradicional (como no disco Entre paredes) ou á guitarra portuguesa, como no seu traballo co trío Sul, a carón de Bernardo Couto e Luís Figueiredo. Cantigas de Maio / Bernardo Moreira / JACC Records / 2022 / Oito pezas / 10 euros Cantigas de maio segue nese percurso, mais coa particularidade de que introduce unha voz -a de João Neves- que distingue este proxecto dos anteriores, puramente instrumentais. O disco presenta versións de cancións de Zeca Afonso, Fausto, Sérgio Godinho e José Mário Branco, tratándoas con respecto e proporcionándolles un fondo musical jazzístico repleto de elegancia sen traizoar o propósito primixenio. Obviamente, o título xa evoca ao Zeca Afonso, mais o abano do repertorio quere incluír todo o movemento musical que se deu en Portugal despois da Revolução dos Cravos. E hai que subliñar o acerto da selección, que non se deixa levar polo engado das pezas máis obvias, rescatando outras máis agochadas que, non obstante, conseguen dar a xusta medida da riqueza musical daqueles anos. O elemento que lle dá unidade ao disco é, evidentemente, a voz de João Neves, un cantante que adquiriu popularidade nun concurso televisivo e que acaba de soprender cun proxecto propio, Myself as Well, no que a súa voz se proxecta sobre un fondo de experimentación electrónica. En Cantigas de Maio, Neves móstrase austero, mais cunha sobriedade que non renuncia a atopar o ton xusto para cada peza, renunciando ao exhibicionismo mais acertando sempre no enfoque. Completan o cuarteto o piano de Ricardo Dias e a guitarra e a viola de arame de André Santos, que contribúen de forma discreta mais sempre acertada -con pequenos suliñados e ornamentacións moderadas-a crear estas rendicións sofisticadas daqueles temas que se transformaron en sinal dunha época. Non se trata tanto de versións jazzisticas, senón dunha música que se presenta renovada na forma mais intacta na intención. Algunhas das versións obteñen resultados notábeis, como o "Porque me olhas assim", "Lembra-me um sonho lindo" ou "Tenho barcos, tenho remos". Outras, limítanse a espir a esencia da peza sen entrar en interpretacións de calado. Mais todas elas mostran a actualidade e a pertinencia daquela música.