Algum cheirinho de alecrim

A hipótese sería que o concepto de lusofonía non pertence só á esfera lingüística, senón tamén á cultural. A proximidade do idioma propiciaría o achegamento entre culturas, mesmo naqueles negociados nos que a lingua non xoga un papel destacado. Algo así deberon pensar os organizadores da exposición Infinito Vão – 90 anos de arquitetura brasileira cando, en 2018, convidaron Zuza Homem de Mello a concibir um espectáculo que combinase música e arquitectura, un desafío ao cal o xornalista e musicólogo respondeu coa proposta dunha orquestra portuguesa tocando música brasileira. A Orquestra de Jazz de Matosinhos foi a encargada de enfrontar o reto de sintetizar a enorme riqueza da tradición musical brasileira nun repertorio que a representase, "partindo da nossa condição cúmplice de músicos portugueses", en palabras de Pedro Guedes, o director artístico da formación. O proxecto presentouse na Casa da Arquitetura – Centro Português de Arquitetura cun éxito tan notábel que axiña se fixo evidente a necesidade de deixar un rexistro sonoro do experimento. Agora, o resultado discográfico aparece editado –por Cara en Portugal e por Biscoito Fino no Brasil–, mostrando o estado de graza no que se atopa a Orquestra de Jazz de Matosinhos, mesmo diante dun cometido tan arduo como o de encarar unha tradición tan curtida e prestixiosa como a do Brasil. O balance entre a masa orquestral e os solistas –a proba de lume para calquera orquestra de jazz– móstrase aquí poderosa e expansiva, alargando as sonoridades de pezas tan coñecidas como o "Corcovado" de Antônio Carlos Jobim, entrando en atmosferas vintage na “Só Xote” de Nelson Ayres ou mostrando unha maquinaria exacta e ateigada de enerxía en "Linha de Passe", de João Bosco. Ampliando horizontes sonoros, o ataque ao imperecedoiro "Carinhoso" de Pixinguinha, demostra que o vigor orquestral non é incompatíbel cunha sutileza capaz de outorgarlle un novo hálito de elegancia á peza; ao tempo que esa mesma puxanza, reforzada polas percusións, é quen de dar a medida da plenitud da vizosa plétora do tropicalismo no "Canto para Nanã", de Dorival Caymmi. Os arranxos de Kiko Freitas (batería) e Gabi Guedes (percusión) son o feche de ouro de moitos dos clásicos aquí recreados, nun álbum que certifica a validez dese achegamento cultural do que se falaba ao comezo desta recensión. Nestas datas de abril, lembra aqueles versos do "Tanto mar" de Chico Buarque: "Cá estou carente / manda urgentemente / algum cheirinho de alecrim".