Un busto e unha dobre vara que poñen a cara colorada

Alporizouse o Partido Popular pola pintada que hai unhas semanas realizaron militantes de Gazte Koordinadora Sozialista (GKS) no busto de Manuel Fraga que preside a alameda da súa Vilalba natal. A figura apareceu pintada de vermello, entendo que nun intento de que ao político se lle puxese a cara colorada, aínda que fose post mortem, pola súa participación na ditadura franquista e, en concreto, por ser ministro de gobernación cando cinco traballadores en folga foron asasinados durante unha asemblea obreira celebrada en Vitoria o 3 de marzo de 1976. Ao Partido Popular parece non importarlle a censura, sobre todo a que supón silenciar o pensamento político de Castelao Porén, aos populares galegos non os alporizan os numerosos actos vandálicos que afectaron durante anos a monumentos de homenaxe ás vítimas desa ditadura na que participou o seu fundador. No 2013, na Cruz de Maceiras do Morrazo apareceu pintado o aguilucho franquista xunto ao lema "Perdedores, fuera de España" e o monumento aos fusilados que está no Alto das Cuncheiras, en Redondela, padeceu en só dous anos ata tres atentados. En 2017 escangallaron o que a asociación Levada Libre creara na Volta da Moura e tamén houbo danos no dedicado aos carrilanos asasinados en Castrelo do Val ou na placa do cemiterio de Lavadores, mais ao PP non lle pareceu grave que se atentase contra a memoria de quen defendeu a democracia ata coa súa propia vida. Só consideran inaceptábel que se denuncie –con maior ou menor acerto– as loas a quen formou parte do réxime ditatorial. Tan inaceptábel que pediron o rexeitamento de todos os partidos presentes no Parlamento e ata colocaron na recepción dos seus despachos un busto do agraviado do tamaño do seu propio talante democrático. En lugar de imitar o feito polo seu grupo municipal en Cariño, que se abstivo cando se propuxo quitarlle honras a Fraga por formar parte da ditadura, saíron en tromba a defender o inmaculado da traxectoria do vilalbés. Diego Calvo, conselleiro de Presidencia, declarou que Fraga merecía recoñecemento por toda a súa traxectoria. Toda. E en termos similares expresouse o propio presidente autonómico, Alfonso Rueda. A militancia de Fraga Parece que esqueceron o que tantas veces denunciou publicamente un dos moitos represaliados pola ditadura, Manuel Monge: que Manuel Fraga Iribarne militou na Falange desde ben novo con tantos azos que chegou a ostentar o cargo de delegado nacional das asociacións de Fe de las Jons antes de converterse en conselleiro nacional do Movemento. Que foi nomeado ministro en 1962 e foi ese Goberno do que formou parte o que lles deu o plácet ás execucións do dirixente comunista Julián Grimau e dos anarquistas Francisco Granado e Joaquín Delgado. Ou que para estar á altura de tanta democracia, Fraga chamou piollosas ás mulleres dos mineiros asturianos que participaron nas folgas dese ano, xusto antes de que se imposibilitara calquera niño parasitario rapándoselles o cabelo. A iso era ao que el chamaría, e celebraría con toda a pompa meses despois, 25 anos de paz. Daquela ficou como ministro ata 1969 e logo, xa morto o ditador, volvería formar parte do Goberno do 'Carnicerito de Málaga', Carlos Arias Navarro. Foi nesta segunda etapa cando tiveron lugar os sucesos de Vitoria, mais no relato da transición conviña máis sacralizar o vilalbés como facedor de liberdades e ata defensor da cultura galega. Como se fósemos a peixiña compañeira de Nemo e non tivésemos capacidade de lembrar que, cando el era Ministro de Información e Turismo, Alberto Míguez foi condenado a seis meses de cárcere e 50.000 pesetas de multa por escribir sobre o pensamento político de Castelao e ata se censurou un calendario por incluír frases de Otero Pedrayo, Vitoria Armesto ou Fernández del Riego. "Serviu lealmente a Franco e ao Estado franquista", dixo del Vázquez Montalbán, e o xornalista Carlos Tena denunciou toda a censura que o vilalbés aplicou contra cantantes, xornalistas ou emisoras de radio. Mais ao Partido Popular parece non importarlle nin o asasinato de traballadores vascos, nin as vexacións de mulleres asturianas, nin a censura. Sobre todo a que supón silenciar o pensamento político de Castelao, non sexa que descubramos que, á fin, non era tan de todos. Ao Partido Popular o único que lle importa é que non lles poñamos a cara colorada recordando de onde veñen e o que seguen sendo. Por iso en Baleares votaron con Vox para tombar a lei de memoria e aquí, sozinhos, aínda peor: aplicaron a súa maioría para impedir, fai agora xusto sete anos, a posibilidade de que Galiza contara cunha lei de memoria histórica. E ben está non esquecelo.