Samuel L. París e os artefactos literarios

Un día, nunha Culturgal, fun a un recital de Samuel L. París e Marga Tojo. Dela escoitara falar e mesmo lera cousiñas, pero del non. E fun grazas ao consello do editor de Positivas. Cando cheguei a aquela sala, cunha luz tenue e con non demasiado público, os dous poetas empezaron a interactuar, de pé pero nunha pose moi diferente ás que habitualmente temos costume de ver nos recitais. E é que non era un recital. Semellaba unha revolución. E iso gustábame. Pensei varias veces nese momento e xusto agora chega ás miñas mans Pifostio, unha obra literaria difícil de definir pero coa mesma potencia que aquel non recital. Unha obra que ten a forma dun libro pero que é moito máis, pois nel conflúen multiplicidade de estilos e formas, caso da epístola, o manifesto, o correo electrónico, a poesía, etc. Nótase sempre nas súas creacións que é poliédrico e que ten a capacidade de descifrar cada recuncho da realidade e da cotiandade. Tal é o caso do relato titulado "Viaxe a Manzaneda", no que atopamos unha serie de correos electrónicos nos que se produce un malentendido e se xera un gran (e absurdo) debate que remata coa dimisión da presidenta da asociación de nais e pais. Nel ponse de manifesto o agoniantes que son os grupos de correo (ou whatsapp) e que todos opinen sen sentido. Noutro relato, "Extracto informe 2T- 2185", atopamos unha crítica ao turismo. E noutros moitos, temos unha análise ou alusión ao capitalismo feroz que nos asola, como por exemplo en "Só a quenlla permanece buscando". París escribe desde abaixo, quitándolle importancia ao que fai, baixándoo á terra. Reivindica a risa como mecanismo de defensa e fuxe deses aires da alta cultura para construír historias coas que podemos identificarnos calquera. Iso si, por veces o autor entra nun caos tal que as persoas que lemos sentimos apatía e non conseguimos comprender moito. É dicir, o que ao comezo divirte, remata por aburrir, sobre todo porque hai relatos que non se entende a onde van nin tan sequera por onde camiñan. Así mesmo, existe unha gran disparidade entre uns e outros, que se expresa nas diferentes dimensións e tamén nos demasiados mecanismos de recheo e de repetición. Este Pifostio funciona ben como idea pero erra na execución da mesma, sobre todo porque non é quen de manter a potencia dos primeiros relatos durante case as duascentas páxinas. Así e todo, penso que coma un artefacto literario si que funciona e que quizais gañaría moito coa interpretación en alto por parte do autor.