A reivindicación do estrambótico

Cada vez gústanme máis os libros que falan de cousas cotiás, desas que nos pasan a diario pero para as que se require dunha maior atención. Observar é unha arte que non está ao alcance de calquera, e unha boa ollada garante moitas veces historias que nos chegan. Creo que Jorge Rodríguez Durán é un home que sabe mirar, e de aí saen os relatos que se recollen en Carnívoras e domésticas, nos que atopamos cousas estrambóticas que se ven como naturais. Porque ás veces a realidade supera a ficción, e só temos que saber collela. O libro que temos entre mans é un compendio de historias nas que atopamos personaxes que están soas e que se acompañan de diversos seres (vivos ou imaxinarios), caso da muller que rouba paraugas para coleccionalos, ou daquel que ten morcegos na casa que habita. Rodríguez Durán xoga moito co sentido da seriedade, e mesmo o desmitifica. Non en van, todo se describe cun ton irónico, e moitos relatos comparten ese xogo entre o serio e o humor, de xeito que se pode estar falando do mal que está a sanidade e ao mesmo tempo sacarnos un sorriso. Porque, e este libro é a demostración, nada pode considerarse tan serio na vida. Interesoume moito o relato de "Batman vs a especulación inmobiliaria", no que atopamos un mozo que adestra morcegos. El comeza niso de forma casual, como case todo o que nos fai felices, pero de súpeto decátase de que é unha profesión. Aquí vese unha crítica feroz á falta de tempo na que nos asola o capitalismo voraz e tamén aos pisos turísticos que constrúen cidades baleiras. Fascináronme tamén especialmente esoutros nos que fala do sistema literario galego e no que se recoñecen varias persoas reais, caso de Susana Sanches Arins, e máis sen nome pero que podemos imaxinar doadamente, nun xogo que, salvando as distancias, me lembrou a A gran novela galega, do crítico César Lorenzo. Como é de imaxinar, rinme moito lendo estes relatos. Penso que é moi complexo sacar un sorriso coa palabra, quizais porque co drama sempre empatizamos máis. Neste caso, o autor consegue iso que a min tanto me gusta: falar de cousas serias pero sen que o parezan, e pasalo ben escribindo. Porque a vida pode ser ás veces unha merda, pero sempre nos quedarán os pousos no té, como reivindican moitas das personaxes estrafalarias deste libro. Por iso, tamén, é unha valoración da levidade, e unha forma de comprensión cara os seres que somos intensos pero ao mesmo tempo temos a capacidade de rir coas parvadas do día a día.