É posíbel desaparecer?

Ao igual que a protagonista de Fóra de foco, a nova novela de Cristina Pato, a min sempre me intrigaron as persoas que un día, asoladas de éxito, deixan as súas profesións para poder vivir no anonimato. Conseguir a fama é un gran soño para moita xente, pero tamén pode converterse en abafante. Sábeno ben os que viven nesa dualidade. Nesta obra coñecemos a Marieta Carracedo, unha xornalista que gaña o Premio Nacional e que un día se obsesiona con Basil Cancela, outra fotógrafa que no mellor momento da súa carreira decide deixalo todo e gozar da vida que estaba perdendo. A partir deste encontro, a xornalista pregúntase que está facendo en realidade e se iso é sincero, se ten sentido, se merece a pena. Entón fai outras cousas, como voluntariado, teatro ou pasear sen máis polas rúas. Aí descobre que hai moita vida agochada que non viu antes porque non tivo tempo de parar. A súa experiencia conflúe nalgún momento coa de Basil Cancela e coa da xente que ambas coñecen nesa Nova York na que todo é posíbel pero na que máis soidade existe. Construído baixo a forma dunha novela, o libro é un construto que combina moitas formas de escrita apegadas sobre todo ao diario ensaístico e memorialístico, e neste sentido topamos con moitas reflexións que nos identifican á maioría das persoas do mundo actual. A soidade é o tema estrela, e o debate do libro avanza entre a elixida e a obrigada. Como estar soas cando o decidimos? De que xeito elixir as persoas coas que queremos compartir o noso tempo? Ademais, moi en relación con isto, está a incomunicación, sobre todo a das grandes urbes cheas de persoas coas que non é posíbel conectar porque cada unha vai ás súas cousas. E tamén está o dereito ao esquecemento e o control sobre as propias identidades, porque coa permanente conectividade parece que é imposible saber todo o que se fala e se di de nós. A forma de escribir de Pato é profunda e sinxela á vez, ateigada de sensibilidade. Niso ten que ver a súa profesión como música e imaxino que tamén influirá que fala da fotografía e da escrita, dúas disciplinas artísticas. A obra é fondamente contemporánea, pois o dereito ao esquecemento ou á desaparición semellan cada vez máis unha utopía, algo inalcanzábel nas redes sociais e no mundo global que habitamos. Eu supoño que, ante iso, a revolución será desexar a desaparición, levar a vida que queiramos nun tempo que nos marca cada segundo. E aí o libro de Pato tínguese dunha certa esperanza. É posíbel desaparecer? Que pensades?