Un brutal xogo de máscaras

Un home investiga un poeta húngaro dunha familia de lanzadores de coitelos. A obra segue os seus pasos até que esta persoa fai a encarga que ten pendente e que se anuncia desde o comezo. O lanzador de coitelos, co que Fernando Castro Paredes gañou o Premio Galaxia 75 anos, parte desa premisa de thriller e a partir de aí imos coñecendo detalles de Ferenc Lilienthal, un poeta cego que recibe todos os días a visita de Sophie, unha moza á que lle recita os poemas que quere crear, e tamén dos pasos de Almeida, o home que o vai secuestrar e que posúe unha personalidade poliédrica froito da súa profesión. O libro está narrado por un home que ten a encarga de facerlle algo ao poeta, de aí que o investigue. A maiores vai contando a súa propia relación cos libros nunha casa na que había poucos e na que acudía a eles na busca de comprensión. Neste sentido, pode lerse como un tratado arredor da literatura e da creación poética e a súa suposta función salvadora ou mesmo terapéutica. Estamos ante un thriller delicioso e duro á vez. Unha historia que esgaza coma un coitelo. Unha obra que nos fai reflexionar e repensar todo. Un xogo de espellos no que nada é o que parece ser ou todo é o que parece non ser. O lanzador de coitelos é unha homenaxe á mellor literatura e por iso circulan por aquí moitos autores, como Pessoa, o inventor dos heterónimos, pero tamén Faulkner, Eça de Queirós… E non podemos parar de ler, pois o autor escribe cun estilo no que a intriga funciona como un catalizador, e no que a linguaxe é desde o comezo unha auténtica delicia para os sentidos. O libro é, pois, moi físico. Mentres o les sofres e sentes case o mesmo que o protagonista. Vai medrando en intensidade, como no inferno de Dante ao que se alude en varias ocasións. E esa sensación conséguese con moitas capas, pero sobre todo, porque a trama se vai complexizando até o punto de que dubidamos de se todo o que se conta é certo ou só está na mente dunha persoa que xoga con máscaras. Neste senso, nótase moito a experiencia do autor no teatro, pois atopamos varias escenas nas que a acción se teatraliza e unha personaxe se mimetiza con outra e despois outra e así seguido, case coma se fosen monicreques movidos por unha forza superior. Por último, e non menos importante, cómpre engadir que a obra fala de violencia, de vinganza, de fracaso e de supervivencia, e que alude á guerra e á historia do século XX, pero non o fai desde unha ollada transitada, senón moi novidosa, cun argumento que impacta, que sorprende, que doe, e que nos fai cuestionar absolutamente todo. Cara aí debería camiñar a literatura.