O asasino de Castelao

Se descontamos algunha intervención puntual previa, esta As illas dos deuses é a primeira novela de Serafín Parcero. Un debut editorial tardío por parte dun autor de máis de sesenta e cinco anos, pero que traza unha proposta abondo interesante e encaixada no peculiar subxénero da historia alternativa. Entendemos así a variante da ficción histórica que, dentro dun marco que trata de ser fiel en liñas xerais aos acontecementos, trata ao mesmo tempo de presentar eventos diferentes ou posibilidades non recollidas nos datos históricos. Non deixa de ser, dalgunha maneira, unha forma de abrir un espazo para a fantasía dentro dunha recreación baseada en feitos reais. Unha posibilidade que (mesmo nun contexto similar ao desta obra) xa ten algunhas pezas destacadas dentro da nosa literatura. As illas dos deuses / Serafín Parcero / Xerais / 2021 / 368 páxinas / 21,35 € papel - 9,99 € epub Parcero colócanos na posibilidade de que o Castelao exiliado seguise no punto de mira do fascismo, que envía un asasino a dar conta del a Bos Aires. Trátase dunha idea bastante verosímil que guía a novela a través dunha trama complexa, que se afasta un tanto do núcleo duro dos anos da guerra para recuperar o tempo que o rianxeiro pasou na Illa de Ons e a súa relación cos locais. O papel que ás veces xogamos sen sabelo na vida dos demais, ou a raigame de xenreira que alimentou algúns dos comportamentos máis tráxicos da guerra aparecen tamén como fondo, aínda que sen tratar de erguer unha tese rotunda, simplista ou maniquea sobre os acontecementos. Trátase dunha aposta que, como dicimos, tivo xa algunha práctica nas nosas letras, pero que aínda así segue funcionando como novidade relativa, cun enfoque diferente, tan comprometido coa verdade dos feitos xerais como capaz de elaborar unha trama lúdica sobre os concretos, algo que contrasta fronte á maioría das obras que se ocuparon destes anos. Un xogo literario que non é para todo o mundo pero que contentará a moitas persoas. Porén, pode que a parte que menos funcione neste debut de Parcero sexa a súa aposta formal, apoiada nun estilo que abusa da adxectivación e roza o ampuloso. Tamén se trata dunha prosodia que non muda no longo percorrido da narración e que, por desgraza, acaba afectando tamén á voz dos personaxes. Barqueiros capaces de dar datos enciclopédicos ao seu viaxeiro e labregos que citan bibliografía nunha conversa informal son algúns dos rastros destas eivas que nos impiden ás veces entrar nun relato no que se percibe excesivamente a presenza do narrador a contaminar os seus personaxes.