Raquel Martí, directora estatal da Unrwa: "Israel equivócase, seis millóns de palestinos non se van diluír, porque a ONU recoñéceos"

O 30 de xaneiro deste ano entraron en vigor dúas normas israelís para prohibir o traballo da Axencia da ONU para os refuxiados de Palestina, a Unrwa, vital para a supervivencia do pobo palestino. De visita na Coruña, Raquel Martí, directora executiva do organismo no Estado español, abordou a situación con Nós Diario. —Que efectos está a ter a nova lexislación israelí sobre o terreo? Está complicando moito o traballo da Axencia, xa que é imposíbel traballar no territorio palestino ocupado sen coordinación co Exército israelí. Pero non só iso, senón que ademais da falta de coordinación, por exemplo, os militares israelís entraron a semana pasada no noso centro de formación profesional en Kalandia, en Xerusalén Leste, e tamén en tres escolas da Unrwa, e forzou que os nenos, as nenas e os profesores saísen da escola, interrompendo as aulas con gases lacrimóxenos e bombas de atordar, e isto tivo un impacto psicolóxico nos nenos e nenas dos nosos colexios. Non obstante, reabrimos estes centros educativos ao día seguinte e volveron asistir con regularidade. Porén, cremos que isto volverá suceder e que o que pretenden é influír tanto no alumnado como nos pais destes estudantes, para forzalos a que non vaian. —Teñen plans de continxencia para unha suba das restricións? Non hai plans de continxencia porque non hai un plan B, no sentido de que ninguén pode substituír á Unrwa porque non hai ningunha axencia da ONU que teña a capacidade e experiencia para facer o traballo que fai Unrwa en Palestina. Polo tanto, ao único que nos comprometemos é a continuar co noso traballo até que nolo fagan absolutamente imposíbel. Todo isto depende de Israel e de como pense en aplicar estas leis, e por suposto da presión da comunidade internacional. —Unha das principais razóns de Israel á hora de intentar acabar coa Unrwa é a crenza de que isto implicará que as persoas palestinas deixen de ser consideradas refuxiadas. Ten isto algunha base? Está profundamente equivocado, porque en primeiro lugar seis millóns de persoas non se van diluír, senón que van continuar alí, posto que non é a Unrwa quen recoñece os dereitos dos refuxiados de Palestina, senón a Asemblea Xeral da ONU coas súas resolucións. O único que facemos é cumprir cun mandato que nos deu a ONU, pero os refuxiados palestinos seguirán sendo recoñecidos pola ONU. Por outro lado, a Convención dos Dereitos dos Refuxiados de 1951, que se aplica a todos os refuxiados excepto aos palestinos, di que se a Unrwa non pode continuar co seu labor inmediatamente Acnur [Alto Comisionado da ONU para os Refuxiados] tería que substituíla, e Acnur ten entre os seus obxectivos atopar unha solución para os refuxiados, e entre estas solucións, a máis importante é sempre o dereito ao retorno, co que Acnur tería que seguir avogando polo dereito ao retorno aos seus fogares dos refuxiados de Palestina, cuxos fogares están evidentemente no que hoxe é Israel. —Que implicacións ten isto para o sistema internacional? É evidentemente unha violación moi grave por parte de Israel estar tomando decisións unilaterais cando é un país que forma parte da ONU, e é a primeira vez na historia que un membro decide crear unha lexislación contra a ONU. Esta é unha situación que nunca se dera na historia do organismo e que terá graves consecuencias, porque se permitimos que Israel siga adiante con estas leis estamos a crear un precedente no que calquera outro país en calquera outro conflito do mundo pode facer o mesmo e, polo tanto, debilitar o sistema da ONU. —A comunidade internacional está facendo o suficiente para garantir o papel da UNRWA e a rendición de contas de Israel? Creo que non, e a comunidade internacional ten suficientes ferramentas diplomáticas para poder forzar Israel a cumprir as resolucións da ONU, e, con todo, non o está a facer. "A comunidade internacional ten ferramentas para forzar israel" —Máis dun mes despois do comezo do alto o fogo en Gaza, que puxo en suspenso o xenocidio, cal é a situación humanitaria? É urxente porque unha das situacións máis terríbeis agora son as baixas temperaturas e o clima. Faltan moitísimas tendas de campaña, material de inverno, mantas, roupa de abrigo para a poboación e isto é o que lles pasou a estes seis bebés, que morreron de hipotermia. E isto débese a que non hai refuxios en Gaza, a xente vive nas súas casas e moitas desas casas están completamente destruídas ou están en tendas de campaña improvisadas. Puidemos levar tendas para unhas 100.000 persoas, pero iso non é suficiente. E isto é algo ao que se ten que enfrontar a poboación, e falamos dunha poboación que leva meses sufrindo a falta de alimentos. moitos destes bebés tamén naceron con baixo peso, nacen de nais desnutridas que non teñen nada con que alimentalos porque non producen leite, e practicamente non hai medios para coidar destes bebés, é dicir, calquera doenza ou baixada de temperatura pode levalos á morte. "Gaza está absolutamente devastada, non hai nada" Gaza está absolutamente devastada, non hai nada. Bombardearon 70% das vivendas, 90% dos hospitais, máis de 85% das escolas, acabouse con toda a rede de auga e saneamento, hai toneladas de lixo sen recoller nas rúas, non hai auga suficiente para toda a poboación, todo o sistema produtivo de Gaza foi destruído, polo que non queda nada, a poboación depende da axuda humanitaria.