Israel, os EUA e a guerra de Irán

Nos últimos días asistimos a debates e á elaboración de diversas teorías sobre o desenvolvemento da agresión militar dos Estados Unidos de América e Israel contra Irán: teorías sobre a morte de Benjamin Netanyahu, supostamente alcanzado por un mísil iraniano; teorías sobre unha operación dos servizos de intelixencia israelís para enganar a Donald Trump, facéndolle ver que Irán estaba a piques de caer e que só precisaba dun forte empuxón externo, mediante un ataque como o iniciado o 28 de febreiro; e, unha vez máis, a mensaxe de que o actual presidente dos Estados Unidos é un desequilibrado mental e que por iso provocou esta nova guerra. Estas teorías e especulacións poden estar ben para entreternos nunha tarde de aburrimento, pero cando se volven repetitivas pasan a ser ruído, cun obxectivo claro: mesturar todo para que sexamos incapaces de diferenciar entre o importante e o accesorio ou anecdótico. Distintos obxectivos, pero un mesmo interese A guerra provocada no Irán ten unha compoñente propia que podemos cualificar como rexional, relacionada fundamentalmente co obxectivo de Israel de se converter na potencia que controle e, polo tanto, reparta xogo na rexión. No camiño cara a conseguir ese obxectivo, Irán é o principal obstáculo, unha vez eliminado Al-Assad e tras que Siria, da man de dirixentes xihadistas que Occidente reconverteu en supostos demócratas, deixase de ser parte do chamado "eixo do mal". A desaparición da actual República Islámica do Irán, ben mediante a imposición dun goberno que responda aos intereses do sionismo, ben mediante a conversión nun Estado falido, como o son neste momento Iraq e Libia, suporía un importante avance no obxectivo do Grande Israel, elemento ideolóxico central dun sionismo que non asume as actuais fronteiras e que leva adiante un expansionismo que non se circunscribe unicamente ao territorio palestino, ao sur do Líbano e a parte de Siria. Está en disputa a hexemonía a nivel mundial entre unha China que segue actuando con prudencia e un imperialismo cunha actuación cada vez máis agresiva Paralelamente, a guerra conta con outra compoñente de carácter global, sendo este o campo no que xogan o presidente Trump e, polo tanto, os Estados Unidos; unha compoñente na que esta nova guerra se suma á guerra en Ucraína e á intervención en Venezuela, movementos todos eles despregados polos Estados Unidos nun taboleiro no que está en disputa a hexemonía a nivel mundial entre unha China que segue actuando con prudencia, pese ás provocacións, e un imperialismo cunha actuación cada vez máis agresiva, agresividade que sería un erro achacar de xeito exclusivo á personalidade do actual inquilino da Casa Branca. Como podemos comprobar, o interese común dos Estados Unidos e Israel é acabar co Irán, pero cada un analiza a situación e actúa en función dos seus propios obxectivos, o que pode levar a que en determinados momentos se produzan friccións. A importancia do Irán China e Irán manteñen unha estreita relación baseada nun Acordo de Asociación Estratéxica Integral asinado en marzo de 2021 e con vixencia de 25 anos. Trátase dun acordo que estabelece cooperación en diversos ámbitos, destacando o apoio tecnolóxico chinés ao Irán, que lle permitiu construír gran parte da súa infraestrutura de telecomunicacións malia as sancións impostas por Occidente; a posta en marcha dunha liña ferroviaria que une a cidade de Xi'an, no leste de China, co porto seco de Aprin, nas aforas de Teherán, facilitando o tránsito de mercadorías en ambos sentidos e permitindo sortear posíbeis bloqueos de rutas marítimas en contextos de tensión; e o fornecemento de petróleo a China, que representa entre un 80 e un 90% das exportacións iranianas e arredor de 13% das importacións chinesas, un recurso que adquiriu aínda maior importancia tras a intervención dos Estados Unidos en Venezuela o pasado mes de xaneiro. Irán e Rusia asinaron outro acordo semellante en xaneiro de 2025, no que destacan a cooperación en defensa, comercio e finanzas. As sancións impostas por Occidente a ambos os países favoreceron este achegamento, baseado na idea de que unha actuación conxunta pode permitirlles sortear mellor os obstáculos. É arriscado anticipar a evolución que pode ter o conflito, pero non hai dúbida de que movementos como a decisión de Trump de levantar a prohibición de comprar petróleo a Rusia, ou o adiamento –a petición do presidente dos Estados Unidos– da reunión prevista para finais de marzo entre Donald Trump e o presidente chinés Xi Jinping, fan albiscar que o conflito vai ser máis longo do que tiñan previsto os Estados Unidos e Israel.