Irán afronta a resposta dun Israel que quere desencadear unha guerra rexional coa protección dos EUA

O réxime israelí lanzará o que considera unha “represalia significativa” contra Irán en “días”, aseveraron a cuarta feira ao portal Axios funcionarios sionistas, confirmando as declaracións públicas das súas autoridades, que prometeron atacar toda Asia Occidental. A terza, Tehran bombardeou con arredor de 200 mísiles obxectivos militares en territorio israelí, en represalia polo asasinato do líder de Hamás, Ismail Haniyeh, na capital iraniana, do de Hezbolá, Hasan Nasrallah, e dun xeneral iraniano no Líbano, e polo xenocidio en Gaza, todos perpetrados por Israel. O ataque abre a porta á guerra rexional que o Goberno de ultradereita israelí, encabezado por Benjamin Netanyahu, leva fomentando desde que constatou o estancamento da agresión militar contra a Faixa, na que non logrou os seus obxectivos declarados, nin acabar con Hamás nin liberar as persoas israelís detidas no territorio palestino, no que xa matou máis de 41.000 persoas. Todo isto no contexto do apoio fechado a Israel do seu principal aliado e provedor armentístico, os Estados Unidos, que, inmersos na campaña electoral, están a mudar constantemente a súa posición para adaptala ás accións do réxime de apartheid sionista. O certo é que, sabendo que Washington sairá na súa defensa, cargos israelís defenden incluso ataques ás instalacións nucleares de Irán, mais apuntan que o obxectivo probábel son as súas instalacións petroleiras, sen descartar asasinatos selectivos ou ataques aos sistemas de defensa aérea iraniana. Precisamente unha batería de defensa iraniana foi o obxectivo israelí en abril logo dun ataque de Irán co que respondeu ao asasinato en Siria dun xeneral seu. Nese sentido, a prensa estadounidense citou un funcionario israelí que indicou que “toman en consideración a posibilidade de que [en contestación a un ataque os iranianos] veñan con todo, o que será un xogo diferente”. O líder iraniano, Masoud Pezeshkian, advertiu que responderon a unha agresión sionista e que “esta é só unha porción do noso poder”. Se Israel ataca Irán a ofensiva da terza feira “repetirase cunha magnitude moito maior e atacaremos toda a súa infraestrutura”, subliñou Mohammad Bagheri, xefe do Estado Maior Conxunto das Forzas Armadas de Irán. Segundo os medios occidentais produciuse antes do ataque un importante debate entre as dúas faccións nas que se dividen as institucións iranianas, a dos conservadores e a dos reformistas, á que pertence Pezeshkian. Após a morte de Haniyeh primeiro e o inicio dos ataques de Israel contra Hezbolá e o pobo libanés despois, os primeiros defendían usar a forza militar contra Israel para restabelecer a súa capacidade de disuasión, ao tempo, os segundos optaban por non escalar a situación e intensificar as tentativas de diálogo. Porén, despois do asasinato de Nasrallah Pezeshkian acusou os Estados Unidos e “países europeos” de mentir ao prometer un alto o fogo en Gaza “a cambio de que Irán non respondera ao asasinato de Haniyeh”, sostendo en alusión aos sionistas que “dar unha oportunidade a eses criminais só os animará a cometer máis crimes”. Crónica desde o Líbano: Beirute no centro da tempestade Neste contexto Tehran efectuou o ataque incluso coa consciencia de que era o que Netanyahu estaba a provocar para xustificar unha guerra de maior envergadura e despois de que Hezbolá non fora quen de manter a súa capacidade de disuasión, e co obxectivo primario de evitar que os Estados Unidos entre nunha hipotética confrontación de carácter rexional. Ademais, o papel iraniano como líder do Eixo da Resistencia e principal apoio de Hezbolá quedaría moi debilitado en caso de non responder a un Israel que actúa con completa impunidade. Potencial guerra rexional Perante unha posíbel guerra rexional, que polos máis de 2.000 km que os separan tería un forte compoñente aéreo, o apoio estadounidense garante a superioridade militar aérea de Israel, que gasta o dobre en Defensa que Irán, sen ter en conta as transferencias de armamento estadounidenses, e o seu complexo de empresas tecnolóxicas entrelazadas na estrutura militar, entre outras cuestións, outórgalle vantaxe a nivel de Intelixencia, o que motivou por exemplo que o xefe de Estado de Irán, o aiatolá Ali Khamenei, fora trasladado a un lugar seguro con medidas de seguridade reforzadas despois do asasinato de Nasrallah. En paralelo, Irán ten tres veces máis soldados activos, arredor de 575.000, nove veces máis poboación e máis de 70 veces o territorio israelí. Pola parte sionista, e a pesar das súas capacidades de defensa, no ataque iraniano recibiu axuda de Xordania, os Estados Unidos, o Reino Unido e Francia para afrontalo, e aínda así o Exército sionista cifrou en “non poucos” os mísiles interceptados. Pola contra Irán sinala que 90% chegaron aos seus obxectivos, o cuartel xeral do Mossad, as bases aéreas de Nevatim e Hatzerin, radares antimísiles e grupos de tanques. Malia a censura militar vixente en Israel, que minimizou os danos á vez que Washington consideraba “ineficaz” o ataque, foron verificados varios vídeos nas redes sociais con múltiples impactos. Tres persoas resultaron feridas en Israel e unha morreu en Cisxordania. Asemade, Israel tamén trata de influír na situación interna iraniana, aínda marcada pola vaga de protestas para exixir igualdade de xénero e contra a República Islámica de 2022 e 2023 a raíz da morte da kurda Mahsa Amini en custodia policial. Un día antes do ataque iraniano, Netanyahu remarcara que Irán será “libre” antes “do que a xente pensa”. Hezbolá frea a primeira tentativa de invasión do Exército israelí Aínda que a comezos de semana Israel anunciou o comezo dunha invasión “limitada” do Líbano mentres mantiña os bombardeos indiscriminados contra a poboación civil, con énfase na capital libanesa, Beirut, Hezbolá informou de que até a cuarta feira non se produciron os primeiros combates, nos que lograron frear o intento de infiltración israelí na vila de Odaisseh, no sur do país. Hezbolá considerara un día antes un intento de guerra psicolóxica as afirmacións israelís de que a invasión comezara e procederan con múltiples incursións durante os meses pasados. Nese sentido, oito soldados israelís morreron na primeira xornada do intento de invasión. Máis de 1.000 libanesas e libaneses foron asasinadas polas tropas de Israel en menos de dúas semanas. Xa en Gaza, o Exército sionista aumentou o ritmo dos bombardeos, atacando tres escolas con persoas refuxiadas en 24 horas. Ademais, os hutís anunciaron que lanzaron tres mísiles de cruceiro contra instalacións militares en Israel, insistindo na súa vontade de defender Palestina despois de que Israel atacara depósitos de petróleo, unha planta de enerxía e un aeroporto no Iemen. No marco do illamento cada vez maior de Israel a nivel internacional, roto apenas polos Estados Unidos e a Unión Europea (UE), o Executivo sionista declarou como persoa non grata o secretario xeral da Organización das Nacións Unidas (ONU), António Guterres, vetando a súa entrada no Estado por non condenar supostamente de forma clara a “grave agresión” de Irán.