A guerra de Israel e a de Netanyahu

Tras nove meses de ofensiva militar sobre Gaza que causou a morte de 38.000 palestinos, unha catastrófica crise humanitaria e a práctica destrución do enclave, Israel prosegue a súa devastadora guerra na procura dun obxectivo tan desexado como inalcanzábel. A guerra conta cun forte apoio da sociedade israelí, mais Benjamin Netanyahu vén afrontando unha crecente presión. Na esfera doméstica, medran as voces para selar un acordo con Hamás que permita a liberación dos restantes cativos en Gaza e a maioría de israelís, xunto cos líderes opositores Yair Lapid e Benny Gantz, demanda eleccións anticipadas. Gantz vén de dimitir do gabinete de guerra tras acusar Netanyahu de non ter unha estratexia efectiva en Gaza e carecer dun plan posguerra para a Faixa. Por outra banda, os socios de extrema dereita de Netanyahu, Itamar Ben-Gvir e Bezalel Smotrich, a quen precisa para seguir á fronte do goberno, esixen continuar a guerra, opóñense frontalmente a calquera tipo de acordo con Hamás e reivindican abertamente forzar os palestinos a "emigrar voluntariamente" e a colonización do enclave. Amais, o Tribunal Supremo israelí vén de ditar a fin da exención militar dos ultraortodoxos, que pon contra as cordas a Netanyahu, dada a oposición dos dous partidos ultraortodoxos da coalición de goberno (Shas e Xudaísmo Unido da Torá), que poderían abandonar a mesma e propiciar o colapso do goberno. Netanyahu, contra as cordas Mentres, no ámbito internacional, Israel atópase cada vez máis illado cunha opinión pública que demanda a fin inmediata da agresión sobre Gaza, o Tribunal Internacional de Xustiza investigando Israel por xenocidio, o fiscal do Tribunal Penal Internacional, Karim Khan, solicitando unha orde de arresto por crimes de guerra contra Netanyahu e o ministro de defensa Yoav Gallant, varios países europeos recoñecendo a Palestina e recibindo as duras críticas da ONU, organizacións humanitarias e de dereitos humanos. Todo isto está incrementando a presión sobre os gobernos aliados de Israel, incluído EEUU, o único país que coa súa influencia pode deter a agresión israelí, que pouco a pouco vai sendo máis abertamente crítico con Israel. Aínda que, como sempre, máis alá de certos feitos simbólicos, ningunha medida de relevancia foi tomada para presionar Israel dun xeito efectivo, que continúa saltando "liñas vermellas" sen sufrir consecuencias. EEUU, que durante meses rexeitou a fin permanente da guerra e vetou tres resolucións no Consello de Seguridade da ONU, xoga agora a aparentar querer rematar a guerra nun movemento motivado polos intereses electorais de Joe Biden, que ve perigar seriamente as súas posibilidades de reelección nas eleccións de novembro polo seu apoio económico, militar e diplomático de Israel. Mais Netanyahu, consciente de que o seu tempo como primeiro ministro rematará coa fin da guerra, debido a que a maioría da poboación cúlpao dos erros de seguridade que propiciaron o ataque do 7 de outubro e polos cargos de corrupción que enfronta, está interesado en prolongar a guerra para salvagardar os seus intereses persoais e políticos, nunha fuxida cara adiante tratando de atrasar a súa fin política ou reverter a situación. A lóxica di que Israel non abrirá unha segunda fronte no norte mentres continúe a guerra en Gaza, mais o Líbano está xa no seu punto de mira Hamás resiste Todo parece indicar que a agresión en Gaza vai para longo. Mentres Hamás demanda o cesamento do fogo permanente, a completa retirada israelí de Gaza, a entrada de axuda humanitaria e a volta dos palestinos ás súas casas ou ao que queda delas, Israel manifesta unha e outra vez que non cesará até acadar os seus obxectivos de destruír militar e politicamente Hamás, liberar os reféns, asegurar que Gaza non será unha ameaza nunca máis e o retorno seguro dos israelís aos seus fogares no sur e no norte. O obxectivo de Israel de destruír Hamás permanece lonxe tras nove meses de guerra nos que Israel non foi quen de liberar máis que un puñado de cativos. Segundo un recente informe, arredor de 70% da forza de combate de Hamás permanece intacta e Hamás foi quen de recrutar milleiros de novos membros. A vitoria total parece imposíbel e os combates proseguen non só no sur de Gaza, senón tamén no centro e no norte, onde Israel afirmou hai meses que a situación estaba baixo control. E debido ao interese de Netanyahu en manter o estado de guerra, as posibilidades dunha intervención israelí no Líbano para enfrontarse á milicia libanesa Hezbollah, moito máis poderosa que Hamás, gañan enteiros. A lóxica di que Israel non abrirá unha segunda fronte no norte mentres continúe a guerra en Gaza, e a ninguén lle interesa unha escalada, mais o Líbano está xa no seu punto de mira.