As eleccións de Galiza na comparativa internacional

Neste xornal diferente teño o compromiso de escribir un artigo ao mes na sección de internacional. En calquera caso, non son insensible e este mes gastei as miñas dotes analíticas en seguir as eleccións galegas. Gañaron os de sempre, pero o cambio é posible. A esquerda gañou no seu conxunto arredor de 90.000 votos, pero ninguén contaba que o PP sumase case 75.000 máis. Moveron todo o aparato e tamén xogaron co medo á chegada do nacionalismo de esquerdas que, queiramos ou non, segue xerando desconfianza nalgún sector menos politizado do electorado, que valora ben a Ana Pontón, pero aínda prefire que nada mude de momento. Volvendo ao argumento, como é unha sección de internacional procurarei ollar Galiza desde fóra, a través do acontecido noutros países. Irlanda e Euskadi O razoamento empeza polo próximo, a suba do BNG é parella aos recentes éxitos do Sinn Fein e ao continuo crecemento de Bildu. A intelixencia semella terse instalado na esquerda soberanista (atlántica), que está a romper os seus marcos de apoio. En Irlanda, un país sempre caracterizado como conservador e católico, o Sinn Fein superou os partidos tradicionais cunha forte mensaxe de cambio. Xa preside o goberno no Norte e, liderado por mulleres, marca un referente simbólico para o pacífico BNG que carece dun pasado ligado a unha organización como o IRA. En Euskadi, o forte sentimento nacional na sociedade e a fatiga cun moderado PNV, axudan a medrar a alternativa independentista de Bildu, agora rexuvenecida cos seus candidatos e exhibindo unha diversidade de composición interna bastante atractiva. Bildu, o Sinn Fein e o BNG conectan moi ben cun electorado novo, que quere reinterpretar o seu país en clave de progreso e benestar. A intelixencia semella terse instalado na esquerda soberanista (atlántica), que está a romper os seus marcos de apoio Se removemos a nosa memoria, o resultado electoral semella un tanto á Italia dos anos 1980. Unha Democracia Cristiá vencedora elección tras elección chegou a un momento onde o Partido Comunista (o mítico PCI) podía facerlle un sorpasso en votos. Como contan as crónicas, unha véspera electoral diante do risco de perder, o Primeiro Ministro G. Andreotti fixo a súa última comparecencia na televisión. Alí afirmou sen vergoña que gobernaran mal, que tiñan problemas de corrupción, que non souberan combater o crime organizado e que xeraran demasiado déficit publico, pero que eran cristiáns e moderados, non comunistas nin ateos. O seguinte domingo o electorado decidiu que o desastre continuase. Andreotti rematou os seus días procesado e con fondas sospeitas de estar aliado coa mafia, a I República italiana afundiu polo peso da xustiza e un novo sistema político xurdiu. Non pretendo afirmar que Galiza sexa igual, pero un mal goberno paralizado, que nos di que Galiza funciona e que se non funciona hai que aguantar para que os que queren romper España non cheguen ao poder, ten moitas probabilidades de afondar a súa crise nos vindeiros meses e anos. Que Galiza vaia a peor e que todo o réxime fundado por Fraga nalgún momento remate. En política non se poden facer previsións pechadas, pero a posibilidade que evocamos é autenticamente certa. Córsega e Brasil Nesta dirección escollerei dous exemplos máis, moi diferentes, Brasil e Córsega, pero con bo final. No Brasil durante os anos 1980 e 1990 a esquerda creou unha grande organización de masas, o Partido dos Traballadores (PT). O seu indiscutible líder perdeu até tres veces as eleccións, en boa medida pola desconfianza que xeraba. Despois, gañou en 2002 e continuou dous mandatos, aos que seguiu Dilma Rousseff até o golpe de 2016. Pasados uns anos de desconcerto e de goberno da ultradereita, Lula e o PT volven ser hexemónicos nun país onde a política mudou de paradigma. En Córsega o histórico dirixente nacionalista E. Simeoni foi perdendo as eleccións diante de todopoderosos partidos franceses e ampliando pouco a pouco a súa base electoral. Até que en 2015 o seu fillo, Gilles, se fixo coa presidencia da illa. Desde entón os partidos corsos, moderados ou radicais, dominan a escena política do territorio, unha excepción nacionalista na xacobina República francesa. Sen dubida, nestes momentos hai que perseverar e analizar os bos referentes de avance e mudanza política que outros países nos mostran. De feito, co empuxe do BNG Galiza é máis nación, como Córsega ou Euskadi, e dignificouse, como Brasil. Na medida en que unha oposición forte e decidida se manteña fronte ao PP, as esperanzas dun gran cambio de ciclo aumentarán.