O turismo é un grande invento

A actividade turística resulta de grande interese para o capitalismo, especialmente cando se trata de "vender experiencias" que, unha vez vividas, desaparecen. O que non desaparece, porén, son as feridas deixadas no territorio. As políticas económicas globais crearon un novo tipo de colonialismo que transforma económica, social, cultural e medioambientalmente os lugares onde se implanta, ou sexa, practicamente todo o planeta. E claro, as protestas que se dan en cada vez máis destinos turísticos indican que o sector público púxose máis de parte do capital que da cidadanía. Go Home! aborda a cuestión desde un puxilato desigual que, en principio, enfronta o turista (David Amor) co cidadán irritado pola ocupación incívica do seu país (Josito Porto), que acaba por secuestrar ao primeiro. Pero a obra dá un paso máis alá para transformarse nunha desas intrigas que introducen o público nun mecanismo de trampas e xiros argumentais e que, nesta ocasión, lle outorgan profundidade á trama. Algo así a como trataba a cuestión da clase social Anthony Shaffer en Sleuth, máis coñecida pola adaptación ao cinema de Joseph Mankiewicz, con Laurence Olivier e Michael Caine. Porque o segredo de Go Home! reside, en boa parte, en xogar co mecanismo da "suspensión da incredulidade" do patio de butacas, presentando unha gradación de situacións estrambóticas que van engadindo novos elementos de consideración e que acaban por compoñer un retrato máis ben pouco edificante diso que chamamos hipercapitalismo. Daquela, o enredo acaba por non ser tan simpático nin artificioso como se espera dunha comedia. Resulta difícil falar dunha obra na que desvelar o argumento significa malograr o efecto que ten sobre as persoas espectadoras, pero cabe dicir que gran parte do mérito reside na interpretación de David Amor, que se resulta pouco convincente ao comezo da función é por estritas necesidades do guión: se non convence é porque o seu personaxe non está convencido. Iso, obviamente, só se coñece a medida que a trama evoluciona, pero amplía o campo de batalla para subliñar que o problema da turistificación non se limita a unha presada de snobs que lles exixen aos donos da casa rural onde dormen que os galos non canten pola mañá. Josito Porto, por outro lado, ten un papel máis sinxelo en aparencia, pero substancialmente difícil, cuxas transformacións -se cadra, menos espectaculares que as de Amor, pero igual de complicadas para manter a verosimilitude- rematan tamén por integrar a carta da precariedade laboral e económica máis cruel no xogo repartido por Prieto. Ao fondo albíscase a man pulcra, eficiente e sempre atenta ao detalle da dirección de Tito Asorey, a quen xa hai tempo que deberiamos incluír entre o grandes directores que ten o teatro deste país.