O fútbol é así

A épica do fútbol ten un fundamento máis emocional que racional -talvez todas as épicas compartan esta característica- e sostense en tópicos que manteñen unha aparencia de sensatez que abonda para convencer os adeptos: "Partido a partido", "Somos once contra once", "O fútbol é así". Saír dese guión supón entrar nun terreo no que case ningunha afección quere internarse: Cruyff ou Valdano eran máis apreciados polos resultados que conseguían que polos principios teóricos que expuñan, case sempre ante a perplexidade, cando non da sorna, dos seus seareiros. Recortes / De Ainé Producións / Dirección: Tito Asorey / Elenco: Xosé A. Touriñán, Sergio Zearreta, Manuel Cortés, Isabel Garrido, Christian Escuredo e Xoán Fórneas / 1 de novembro / FIOT, Carballo. Recortes enfronta esa contradición: quere mostrar a cara oculta dun deporte transformado en negocio, mais tamén quere ser comprensivo coa parte afectiva que incita os seguidores a mirar cara a outro lado cando se fala de dopaxes, de maletíns, de machismo ou de homofobia. La pelota no se mancha, a xa lendaria frase de Maradona coa que daba a entender que a nobreza dunha paixón estaba por riba dos erros de quen a sustenta, parece ser a consigna que rexe o espectáculo. Era moi interesante abordar esas discordancias, indagar na intensidade dun sentimento que é quen de entusiasmar até o delirio a millóns de persoas en todo o mundo que son perfectamente conscientes da sordidez que se oculta na trastenda. Mais iso precisaría de máis claridade na proposta e Recortes, caneos e outras formas de driblar non acaba de definir de que lado está. Xuta con pouca decisión. E non remata. A equipa é boa, mais xoga contra unha trama confusa e pouco convincente que non é quen de cohesionar os distintos elementos que manexa: abanea constantemente entre as variedades e o teatro documental, entre o musical e a comedia de costumes, como se dubidase da súa propia posición. Ese difuso sentimento de fidelidade a unhas cores non abonda para darlle unidade ao que vemos no escenario e, talvez por iso, Touriñán -que en Fariña, con acerto, deixaba a un lado o seu papel estelar para integrarse como un elemento máis do elenco- vese obrigado a editorializar, a explicar o que o texto non é quen de contar por si mesmo. Hai boas xogadas: escenas de comedia que funcionan ante todo tipo de públicos -a afección esforzándose por comportarse de maneira civilizada durante un partido-; ideas de posta en escena con intención -a pelexa entre afeccións rivais resolta en forma de regueifa rapeira-; cancións efectivas -a retransmisión musicada dun partido. Mais a falta de estrutura é un rival que as converte en momentos illados e non en achádegos dramáticos. E xa se sabe que non hai rival pequeno.