O heroísmo do cotián

As dúas compoñentes das Sincro son grandes profesionais: posúen flexibilidade expresiva, sentido do ritmo na pantomima e, sobre todo, a experiencia necesaria para culminar os gags dependendo da recepción do público. Iso, no teatro de rúa, é tan importante como ter un libreto ocorrente e, sen dúbida, o de OhLimpiadas é tan enxeñoso como intencionado. Sen que a reivindicación vaia tan lonxe como para que a audiencia perciba estar diante dunha obra "política", si que se sentirá aludida pola imaxe de dúas limpadoras que, na súa fantasía, abordan a xornada laboral como se dunha competición olímpica se tratase. Oh!Limpiadas / Compañía: As Sincro / Dirección: Javier Ariza / Elenco: Mónica Suárez, Berta Garriga / Vilagarcía de Arousa / Festaclown, 19 de agosto de 2021 O humor popular sempre ridiculiza o protocolo porque adiviña nas formas relambidas unha exclusión dos xa excluídos, unha outra forma de opresión. Se cadra, a épica que sempre acompaña o esforzo dos deportistas de elite merece que alguén lembre o sacrificio e o empeño necesarios para cobrar un salario, habitualmente miserento, sen que corran as medallas nin as hipérboles dos comentaristas deportivos. Mais a inventiva das dúas limpadoras da función devólvelle a súa dose de heroicidade a tantas mulleres traballadoras que miran de esguello as proezas olímpicas mentres refregan na sucidade dos outros. Malia todo é a comedia -esa arma de dobre fío- a que reina en Oh!Limpiadas. Unha comedia que fai gala de recursos sinxelos pero elocuentes, que xoga cos clixés para transformalos en ambigüidades de sentido e que busca a concisión narrativa, a precisión do ritmo e a atención aos detalles. E a ductilidade para agregar as improvisacións que sexan precisas en cada momento. En fin, a desenvoltura para gañar a aprobación do público. A obra leva máis de dous anos xirando por todas partes e gañando premios nos certames nos que o teatro de rúa se valora. E non perde un ápice de frescura. Pola contra, o feito de que coincida coas olimpíadas permite que a audiencia teña máis presente ese contraste entre soño e realidade, entre desexo de emancipación e obriga laboral. O humor branco sempre permite que se infiltre un anaco de mordacidade cordial, de amabilidade virulenta. Talvez o mellor da función é que non carece dunha certa poética emotiva: o cruzamento de clown, pantomima, acrobacia e comedia outórgalle unha aparencia de inxenuidade que permite que os vellos gags aparezan renovados e que os novos adquiran a pátina dos clásicos. O público recoñécese e ri e colabora. E quizais participa desa ensoñación que lle procura un lugar no podio aos humildes.