O gran delirio do mundo

Nun mundo no que todo cambia demasiado ás présas é bo que algo permaneza. Por exemplo, as ultranoites. O mundo cambia para peor, para algo que dabamos por superado. Pero xa alguén dixo que as cousas que se repiten na historia adoitan facelo como farsa. E cando a farsa está na realidade, ao teatro non lle queda outra que actuar como a guerrilla: fustrigar o inimigo mediante ataques rápidos e por sorpresa. E a ultranoite ataca por sorpresa, meténdolle un humor rápido a unha farsa falta de graza. Se vostede escoita no telexornal que un dos países máis grandes do mundo vai ser gobernado por un señor que fala cun can morto a través dunha mentalista especializada en "comunicación interespecies", ten certa lóxica que apague o televisor e se achegue a un espectáculo de cabaré para informarse sobre a realidade. Chévere leva anos organizando esa información sobre a farsa, colocando no escenario a lóxica que falta nun mundo que se inclina á hipérbole. É unha forma de facer política pola que levan pagado demasiadas peaxes. Se cadra, a noticia está en que a Sala Capitol promete unha certa regularidade nas ultranoites. Porque o certo é que, malia que os que manexan a farsa se empeñan en exterminalas, as ultranoites sobreviven a todos os intentos de erradicación: cambian o teatro de operacións, como a guerrilla, mais permanecen na primeira liña de defensa. Como moitas guerrillas, Chévere conta coa complicidade da poboación, que vén disposta a servir de coro entusiasta nos golpes de efecto que se dan sobre a escena. Non importa tanto que os golpes garden as formas, porque a realidade tampouco as garda. Se en San Caetano non se molestan en aprender a coreografía e o playback da democracia, o elenco do cabaré tampouco ten por que acertar nesas minucias: o que importa é o fondo. E o fondo estivo no escenario: Altri, Milei, Trump, a especulación inmobiliaria, os zombies das letras galegas e até Errejón –o personaxe, non a persoa– conformaron esa paisaxe contra o que se recortaron as figuras dun pobo cabreado que busca un bando desde o que opoñer resistencia ao disparate. O mundo avanza, ou retrocede, pero as ultranoites permanecen como o grande escenario desde o que cambiar a óptica sobre o mundo. Buscan novas complicidades e calza as botas de Gorettix para meterse nos charcos que faga falta, apostan polo surrealismo lírico dun espírito do Nadal que ten forma de Mercedes Rosón, por un sarcasmo amargo que advirte da morte dunha lingua, ou por transformar a ironía das cantareiras nun charramangueiro show de fin de ano. Mais ao contrario que o mundo, continúan a ofrecer unha vía de lucidez.